?

Log in

No account? Create an account

Αντιαιρετικός Αγών ο Άγιος Νικόλαος

ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟΝ ΒΟΥΛΕΥΜΑ 54/76 ΤΟΥ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΓΟΧ) ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α’
(Ἀριθμ. Ἐγκριτ. Ἀποφ. 680/1982, 3427/1985 και 260/2013)
ΕΔΡΑ: 4ο ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟΝ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ
194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΤΗΛ. 210 6020176

Α.Π. 31 Ἐν Κορωπίω τῆ 21/2/2015 (Ε.Η.)

ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΓΩΝΟΣ
ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ)

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ
ΕΠΙ ΤΟΥ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 54/76 ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΒΟΥΛΕΥΜΑΤΟΣ
ΤΟΥ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Εἰσαγωγικόν Σημείωμα:

Ἀπό τήν Β΄ Ἐγκύκλιον Ἐπιστολήν τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς και Τοποτηρητοῦ ‘Αθηνῶν Κηρύκου τήν κυκλοφορήσασαν με ἀριθμ. Πρωτ. 357/14.05. 2004) ἐπιλέγομεν διά τήν σειράν τοῦ Ἀρχείου τῶν ἐγγράφων ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, ἐπιλέγομεν τήν Δ΄ παράγραφον, ἡ ὁποία ἀναφέρεται εἰς το Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα 54/76 τοῦ Πλημμελειοδικείου Πειραιῶς, τον ὁποῖον ἀνεγνώρισε τον τότε μηνυθέντα Σεβασμιώτατον Πειραιῶς Νικόλαον ὡς κανονικόν και ἔγκυρον βάσει τῆς δῆθεν ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας, τον δε Ἐπίσκοπον Βρεσθένης Ματθαῖον και τάς χειροτονίας του, ὡς ἐκνόμους, παρανόμους, σχισματικάς, ὅπερ βλάσφημον και σατανικόν.
Σημειώνομεν ὅτι ἡ τοιαύτη ἀπόφασις τοῦ Πλημμελειοδικείου Πειραιῶς ἐξεδόθη κατόπιν αἰτήσεως τοῦ Πειραιῶς και καταθέσεως τοῦ περί «χειροθεσίας» βλασφήμου ἀποφάσεως τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1971. Ἰδού ἡ ἐπί τοῦ θέματος τοῦ 54/76 Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος θέσις και ὁμολογία τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κηρύκου

«ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟΝ ΒΟΥΛΕΥΜΑ 54/76 ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι δέν ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ἀλλ᾿ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝκαί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ὅσα παραπλησίως τῷ ποτέ Κορινθίας Καλλίστῳ καί κατά τήν ἰδίαν ἀκριβῶς χρονικήν περίοδον, βλάσφημα κατά τε τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς διετυπώθησαν εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 "᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", προκειμένου αὐτό νά ἀπαλλάξη τόν Σεβ/τον Πειραιῶς κ. Νικόλαον, ἐκ τῆς κατηγορίας ὅτι ἀντιποιεῖται τό λειτούργημα τοῦ ᾿Ορθοδόξου ᾿Αρχιερέως καί νά τόν ἐμφανίση ὡς Κανονικόν καί ἔχοντα ἔγκυρον τήν ᾿Αρχιερωσύνην, δυνάμει καί ἐνεργεία τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971.
ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τάς ἐν τῷ διατακτικῷ τοῦ ἐν λόγῳ βουλεύματος διατυπωθείσας βλασφήμους θέσεις, ὡς: "Οἱ παλαιοημερολογῖται "...εἰ καί διηρημένοι ὄντες ἀπό τινος εἰς δύο ᾿Εκκλησίας, διευθυνομένας ἑκατέρας τούτων ὑπό ἰδίας Συνόδου ἐκ Παλαιοημερολογιτῶν ᾿Αρχιερέων. Διότι ἀπό τοῦ ἔτους 1937 ὁ κατά τήν 26ην Μαΐου 1935 χειροτονηθείς εἰς ᾿Επίσκοπον Βρεσθένης ῾Αγιορείτης ῾Ιερομόναχος Ματθαῖος Λαυρεώτης, περιελθών εἰς ἔριδα μετά τῶν λοιπῶν ᾿Αρχιερέων, ἥν καί τύποις περιέγραψεν, ἵδρυσε νέαν Θρησκευτικήν κοινωνίαν, ἥν ὠνόμασεν ὡσαύτως ᾿Εκκλησίαν τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν τῆς ῾Ελλάδος. ῞Ενδεκα δ᾿ ἔτη βραδύτερον θεωρήσας τήν ὑπ᾿ αὐτόν ᾿Εκκλησίαν ὡς ἐν διωγμῷ τελοῦσαν καί ἐπικαλεσθείς "ἀπαρρησίαστον ἐπισκόπων καιροῖς χαλεποῖς", προέβη εἰς χειροτονίαν ῾Ιερομονάχου εἰς ᾿Επίσκοπον καί εὐθύς μετά τούτου εἰς χειροτονίας ἑτέρων τριῶν ἱερομονάχων εἰς ᾿Επισκόπους, μεθ᾿ ὧν συνεκρότησεν ἐν συνεχείᾳ τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς Ματθαιϊκῆς λεγομένης παρατάξεως τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν. ῾Η ἐν λόγῳ δευτέρα τῶν Παλαιοημερολογιτῶν ᾿Εκκλησία ὑποστηρίζει τήν συγκρότησιν αὐτῆς κατά τά ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων τηρηθέντα, μεριμνᾶ δέ νά διακρίνῃ φανερῶς τήν θέσιν αὐτῆς ἐν τῇ Πολιτείᾳ ἀπό πάσης ἄλλης παλαιοημερολογιτικῆς τοιαύτης, ὑποδεικνύουσα τοῦτο κατά τήν ἐκτός τῶν ἱεροτελεστιῶν ἀμφίεσιν τῶν Κληρικῶν καί μοναχῶν ἐν αὐτῇ"...
"Αἱ ὑπό τῶν παλαιοημερολογιτῶν ὅμως ὑποστηριζόμεναι ὡς ἄνω ἀπόψεις, περί τοῦ ἀπολύτως κανονικοῦ τῆς ἱερωσύνης αὐτῶν, ὡς καί ἡ ἐνισχυτική τούτων ἀπόψεων γνώμη, καθ᾿ ἥν ὁ καθηρημένος ᾿Ορθόδοξος ᾿Αρχιερεύς χειροτονῶν μετά τήν καθαίρεσιν δέν διαπράττει τό ἀδίκημα τῆς ἀντιποιήσεως ἀρχῆς, (Σημ. ἡμετ. Σφάλλει τό διατακτικόν διότι αἱ χειροτονίαι τοῦ 1935 ἔλαβον χώραν πρό τῆς ἀκύρου "καθαιρετικῆς ἀποφάσεως" τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ) ἡ δέ ὑπ᾿ αὐτοῦ γενομένη χειροτονία οὐδόλως εἶναι ἄκυρος ἤ ἀνυπόστατος, ἀφοῦ καί μετά τήν καθαίρεσιν δῆθεν δέν ἐκπίπτει τοῦ ἱερατικοῦ αὐτοῦ ἀξιώματος, τοῦθ᾿ ὅπερ ἅπαξ τῇ ἐπικλήσει τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ἀποκτηθέν εἶναι ἀναφαίρετον καί ἐσαεί ἀνεξάλειπτον, διότι ἡ θεία χάρις παραμένει δυνάμει ἐν αὐτῷ αἰρομένης δέ τῆς καθαιρέσεώς του ἐπανέρχεται εἰς τόν οἰκεῖον ἱερατικόν βαθμόν ἄνευ ἀναχειροτονήσεως, ἥτις θά ἦτο ἀπαραίτητος, ἐάν εἶχε στερηθῇ ταύτης (....) δέν ἐγένοντο ἀποδεκταί ὑπό τῆς Νομολογίας τῶν Δικαστηρίων, ἅτινα δέχονται, ὅτι οἱ κατά τό ἔτος 1935 καθαιρεθέντες ᾿Αρχιερεῖς μετέστησαν εἰς τήν τάξιν τοῦ μοναχοῦ, μηδεμίαν ἐξουσίαν ἔχοντες πρός ἐνέργειαν τῶν εἰς τούς ᾿Επισκόπους ἐπιτρεπομένων, ἐν οἷς καί ἡ χειροτονία ἱερέως ἤ ᾿Αρχιερέως, ἥτις τυχόν γενομένη εἶναι ἄνευ ἐννομου ἀξίας καί δέν περιποιεῖ τῷ χειροτονηθέντι τήν ἰδιότητα τοῦ κληρικοῦ ἤ τοῦ ἐπισκόπου (Α.Π. 39/1956 Ποιν. Χρον. ΣΤ. 190 Α.Π. 176/1957 Ποιν. Χρον. Ζ, 372)". (᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα 54/76, "Πάτρια" Τόμος 11, ἔτους 1994, σελ. 157-170).
῾Ημεῖς χάριτι Χριστοῦ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν καί πρός αὐτάς τάς ἀρχάς καί ἐξουσίας τοῦ κράτους καί τῶν δικαστηρίων, τήν ἀλήθειαν, ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος οὔτε τό 1924, οὔτε τό 1937 ἵδρυσε καμμίαν ᾿Εκκλησίαν, διότι οὐδείς "ἱδρύει ᾿Εκκλησίαν" ὑπό τήν ἔννοιαν αὐτήν, παρά μόνον οἱ αἱρετικοί Προτεστάνται.
Τό 1924, ὁ ὁμολογητής ἁγιορείτης ῾Ιερομόναχος Ματθαῖος, καθώς καί ἔτεροι ῾Ομολογηταί Κληρικοί καί Λαϊκοί, οὐδεμίαν "ἐκκλησίαν ἵδρυσαν", ἀλλά ἔμειναν ΠΙΣΤΟΙ, ΕΔΡΑΙΟΙ καί ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΙ εἰς τήν ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καί δέν συνεμίγησαν μετά τῆς σχισματοαιρέσεως τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ. Αὐτῆς τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἀπεσχίσθη καί ἐξῆλθεν, τό 1924 ἡ ὑπό τόν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον ῾Ιεραρχία, καί ὅσοι τήν ἠκολούθησαν καί συνεμίγησαν τῇ αἱρέσει τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ.
῾Ωσαύτως καί κατά τό 1937, ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἔμεινε πιστός, ἑδραῖος καί ἀμετακίνητος εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν, ἡ ὁποία ἀπό τό 1924 ὠνομάσθη πρός διάκρισιν "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ.", ἤ "Γνησία καί ᾿Ακαινοτόμητος ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος". Αὐτῆς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, τό 1937, ἐξῆλθεν ὁ πρ. Φλωρίνης καί οἱ περί αὐτόν ᾿Αρχιερεῖς, Κληρικοί καί Λαϊκοί, διότι τήν ἠρνήθησαν, ἐβλασφήμησαν κατ᾿ αὐτῆς καί ἐδέχθησαν τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ "ὡς Μητέρα των ᾿Εκκλησίαν". Καί οὗτος ὁ πρ. Φλωρίνης μετά τῶν ὁπαδῶν του, Κληρικῶν καί Λαϊκῶν, "οὐδεμίαν ᾿Εκκλησίαν ἵδρυσεν τό 1937", ἀλλ᾿ ἐδημιούργησεν ἐνεργείᾳ σχσιματικήν παλαιοημερολογιτικήν παράταξιν.
ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τό ἕτερον σκέλος τοῦ διατακτικοῦ τοῦ ἰδίου "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος", (54/76) τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", καθ᾿ ὅ "....Πρός θεραπείαν τῆς τοιαύτης "ἀδυναμίας" αἱ δύο θρησκευτικαί κοινωνίαι τῶν παλαιοημερολογιτῶν (Φλωρινικοί καί "Ματθαιϊκοί") προσέφυγον κεχωρισμένως ἑκάστη εἰς τήν ῾Υπερόριον ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ἥτις ἐδέχθη τό μέν διά χειροθεσίας, κατ᾿ οἰκονομίαν τοῦ Η᾿ Κανόνος τῆς πρώτης Συνόδου .... νά καταστήσῃ κανονικάς τάς ἐκ τοῦ Ματθαίου προερχομένας χειροτονίας τῆς "Ματθαιίκῆς" ῾Ιεραρχίας δυνάμει τῆς ἀρχῆς καθ᾿ ἥν μία ἄνομος πρᾶξις ἐπικυρώνεται ὡς Μυστήριον ἄνευ τῆς ἀνάγκης τῆς ἐπαναλήψεως, ἡ ὁποία (῾Ιεραρχία) δέν ἀνεγνωρίσθη ὑπό τῆς ἄλλης παρατάξεως τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, τό δέ διά χειροτονίας..." (Αὐτόθι).
ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι οἱ ᾿Αρχιερεῖς καί ῾Ιερεῖς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας εἶχον καί ἔχουν Κανονικήν Γνησίαν καί ἀδιάκοπον τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν κατ᾿ ἀρχάς ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935. Οἱ τρεῖς ᾿Αρχιερεῖς (Δημητριάδος Γερμανός, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, καί Ζακύνθου Χρυσόστομος) ἐπιστρέψαντες, κατά Μαϊον τοῦ 1935, ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ὡμολόγησαν ὅτι ἐξέρχονται τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος, τό ἀποκηρύσσουν καί οὕτω ἐπιστρέφουν εἰς τήν πρό τοῦ 1924 ᾿Εκκλησίαν. Οἱ τρεῖς οὗτοι ᾿Αρχιερεῖς συνεπεῖς πρός τήν ῾Ομολογίαν των αὐτήν, Κανονικῶς καί ἁρμοδίως προέβησαν εἰς χειροτονίας 4 ᾿Επισκόπων καί οὕτω συνεκρότησαν τήν ἑπταμελῆ Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Αἱ χειροτονίαι αὗται εἶναι ἀπολύτως Κανονικαί, ἔγκυροι καί ἀδιάβλητοι.
῾Ωσαύτως αἱ ὑπό μόνου τοῦ Κανονικοῦ καί ᾿Ορθοδόξου ᾿Επισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου τελεσθεῖσαι χειροτονίαι ᾿Επισκόπων κατά Σεπτέμβριον 1948, εἶναι καί αὗται ἀπολύτως ΠΛΗΡΕΙΣ, ΕΓΚΥΡΟΙ καί ΑΔΙΑΒΛΗΤΟΙ, ἡ δέ ὑπέρβασις τοῦ Κανόνος, ὅστις προβλέπει, ἡ μέν ἐκλογή νά γίνεται ὑπό τοῦ ὅλου σώματος τῆς ῾Ιεραρχίας καί ἐπί τό ὀρθότερον καί ἐκκλησιαστικώτερον ὑπό τοῦ ὅλου σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ἤτοι Κλήρου καί Λαοῦ, ἡ δέ χειροτονία ὑπό δύο ἤ τριῶν ᾿Επισκόπων, οὐδεμίαν συνέπειαν δύναται νά ἔχη ἐν προκειμένῳ, εἰς τήν συγκεκριμένην χειροτονίαν ᾿Επισκόπου, διότι τό ὅλον μυστήριον κατά τό πρῶτον μέρος αὐτοῦ, ἤτοι, τήν ἐκλογήν τῶν πρός ᾿Αρχιερατείαν Κληρικῶν ἐγένετο ψήφῳ Κλήρου καί Λαοῦ, Η ΔΕ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΓΕΝΕΤΟ ΥΠΟ ΕΝΟΣ ΜΟΝΟΝ, ΑΛΛΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ, ΜΗ ΥΠΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΥ Η ΤΡΙΤΟΥ.
῾Ετέρωθεν ὁ ἀοίδιμος ᾿Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος ἐχειροτόνησεν μόνος του μόλις ὀλίγον πρό τῆς κοιμήσεώς του, ΟΧΙ ΔΙΑ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΗ Η ΠΡΟΚΑΛΕΣΗ ΣΧΙΣΜΑ, ΦΑΤΡΙΑΝ Η ΑΛΛΟ ΤΙ ΠΟΝΗΡΟΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΙΕΛΘΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗΝ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΝ, ΔΙΟΤΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΟΥ ΘΑ ΕΣΤΕΡΕΙΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ. (Σημειοῦται ὅτι ἐκοιμήθη τήν 14.5.1950, ἤτοι, μόλις ἐνάμισυ ἔτος μετά τάς ἱστορικάς χειροτονίας τοῦ Σεπτεμβρίου 1948). ᾿Αντιθέτως ἡ μή χειροτονία θά ἐσήμαινε ἀπιστίαν, ἄρνησιν καί προδοσίαν κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ὅπως ἐπρόδωσεν ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος. ῞Οθεν τό ἐν τῷ διατακτικῷ τοῦ "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος" 54/76 ἀνωτέρω ἐπιχείρημα, ὡς ἀναληθές καί ἰδιαιτέρως ὡς βλάσφημον, ἀπό ὀρθοδόξου ᾿Εκκλησιαστικῆς ἀπόψεως, εἶναι ἀπαράδεκτον καί ἀπορρίπτεται. Οἱ ᾿Επίσκοποι καί σύμπας ὁ ῾Ιερός Κλῆρος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἔχουν ἀπ᾿ ἀρχῆς πλήρη, τελείαν, ἀδιάκοπον καί γνησίαν τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῶν Κανονικῶν καί ἀδιαβλήτων χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948. ῾Επομένως ὡς λειτουργοί τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, εἶναι Κανονικοί καί ᾿Ορθόδοξοι καί δέν ἀντιποιοῦνται οὔτε ἀξίωμα, οὔτε ἔργον ᾿Αρχιερέως, ἤτοι, λειτουργοῦ τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ῾Ετέρωθεν τούς γνησίους λειτουργούς τῆς ᾿Εκκλησίας δέν τούς καθιστοῦν τά Προεδρικά Διατάγματα, οὔτε αἱ Κρατικαί ἀναγνωρίσεις, οὔτε αἱ δικαστικαί ἀποφάσεις, ἀλλά αὐτή ἡ Γνησία καί ᾿Αδιάκοπος ᾿Αποστολική Διαδοχή (ἡ ὁποία διαφυλάσσεται ἀπό τῆς ῾Αγίας Πεντηκοστῆς καί θά παραμείνῃ εἰς τούς αἰῶνας εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν), καθώς καί ἡ Γνησία καί ᾿Ακαινοτόμητος καί Πατερική Πίστις τῶν χειροτονούντων καί χειροτονουμένων.
Παρά τόν ὀφειλόμενον σεβασμόν πρός τάς ὑπερεχούσας ᾿Εξουσίας, ὅταν οἱ λειτουργοί των εἴτε ἐξ ἀγνοίᾳς των, εἴτε ἐξ ἱουδήποτε ἄλλου λόγου, διατυπώνουν θέσεις ἀντιθέτους πρός τούς Κανόνας καί τά Δόγματα τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, καί αἱ ἀποφάσεις των καθίστανται "Νομολογία τῶν Δικαστηρίων", ἡμεῖς ὡς πιστά καί ζῶντα μέλη τοῦ Σώματος Αὐτῆς, ἀποκλειστικῶς καί μόνον διά λόγους ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, ὀφείλομεν νά μήν τάς ἀποδεχώμεθα, ἀλλά καί νά τάς ἀποκηρύσσωμεν καί νά τάς καταδικάζωμεν ὡς κακοδοξίας καί βλασφημίας κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί ῾Ομολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ῞Ολα τά δικαστήρια ὡς ὄργανα των, καί οἱ δικαστικοί λειτουργοί εἶναι σεβαστοί, ὅταν, ὅμως,τά Διατακτικά καί αἱ ἀοφάσεις των προσβάλλουν τήν Πίστιν καί τά Δόγματα τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί ἐν προκειμένῳ αὐτήν τήν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησιολογίαν, καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἔχομεν δικαίωμα, καθῆκον καί ὑποσχρέωσιν νά μήν τάς ἀποδεχώμεθα, ἀλλά νά ὁμολογῶμεν τήν Πίστιν.
Τοιαύτην "ἀναγνώρισιν καί ἀθώωσιν", ὡς τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 Βουλεύματος, τήν ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ, διότι οὕτω χάνεται ἡ ἀναγνώρισις ἀπό τόν Χριστόν καί τήν ᾿Εκκλησίαν, αὐτοκαταργούμεθα καί αὐτοαποβαλλόμεθα τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία οὔτε ἐπεδίωξεν, οὔτε θά ἐπιδιώξῃ, οἱανδήποτε καί καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον ἀναγνώρισιν, ὡς καί οἱανδήποτε ἐξάρτησιν, εἴτε παρά τοῦ Κράτους, εἴτε παρ᾿ οἱασδήποτε Νεοημερολογιτικῆς "᾿Εκκλησίας" ἤ Παλαιοημερολογιτικῆς τοιαύτης, ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἐν τῷ Νεοημερολογιτισμῷ - Οἱκουμενισμῷ. ῾Η Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία ἕν μόνον ζητεῖ, τήν Συνταγματικήν της ἐλευθερίαν, οὖσα τῷ ὄντι ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος.

Ὁ ἐν Ἐπισκόποις ἐλάχιστος
+ Ἐπίσκοπος Κήρυκος, Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς, Τοποτηρητής Ἀθηνῶν και Πρόεδρος τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κατακομβῶν)

ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ Ο ΑΓΩΝ, ΔΙΑΤΙ ΓΡΑΦΟΜΕΝ ΚΑΙ ΞΑΝΑΓΡΑΦΟΜΕΝ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ
«Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ»

ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΣ ΥΠΟ ΤΟΥ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ» ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ: + Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ (ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ ΜΗΝΑΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ), ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ, ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΗΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ. ΤΑΧΥΔΡΟΜ. Δ/ΝΣΙΣ: ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ, ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 25 ΚΑΙ ΟΡΦΕΩΣ 40, ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΙΣ . ΤΗΛ. 2109701011

ΤΕΥΧΟΣ 800 ΜΑΡΤΙΟΣ 2015

ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ Ο ΑΓΩΝ, ΔΙΑΤΙ ΓΡΑΦΟΜΕΝ ΚΑΙ ΞΑΝΑΓΡΑΦΟΜΕΝ, ΦΟΒΕΡΟΝ ΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΚΡΙΜΑ

(ΙΔΟΥ ΤΙ ΑΠΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΙ ΤΡΟΠΟΝ ΤΙΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΑΜΕΝ ΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΠΕΧΕΙΡΗΣΑΝ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΦΙΜΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΑΣΟΥΝ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΩΜΕΝ ΤΟΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΙΕΡΟΝ ΑΓΩΝΑ)

‘Αγαπητοί στήν ἀπορία σας «διατί γράφομεν καί ξαναγράφομεν» σᾶς ἀπαντῶμεν συνοπτικῶς καί μέ πατερικήν τεκμηρίωσιν:

1) Γράφομεν, διότι σήμερον, οπως καί κατά τήν εποχήν τοῦ Μεγάλου Βασιλείου: «Ανατέτραπται μεν τα της ευσεβείας δόγματα, συγκέχυται δε Εκκλησίας θεσμοί. Φιλαρχίαι δε των μη φοβουμένων τον Κύριον ταις προστασίαις επιπηδώσι (γίνονται δηλαδή Επίσκοποι οι φίλαρχοι) και εκ του προφανούς λοιπόν άθλον δυσσεβείας η προεδρία πρόκειται, ( η Επισκοπή είναι το έπαθλο για τους ασεβείς ), ώστε ο τα χαλεπώτερα βλασφημήσας εις επισκοπήν λαού προτιμότερος (επίσκοπος γίνεται ο πλέον βλάσφημος)......Ημαύρωται κανόνων ακρίβεια, εξουσία του αμαρτάνειν πολλή......» (Μ. Βασιλείου ΕΠΕ, 3,86).
2) Γράφομεν διότι "νύν κατακλυσμού καιρός, ουχί υδάτων, αλλά αιρέσεως και λόγων δυσσεβούς κακοδοξίας», ὁ δέ Κύριος ἐντέλλεται, ὅτι "έν καιρώ κινδυνευούσης πίστεως, "καιρός του λαλείν, καί οὐχί τοῦ σιγᾶν". (Εκκλ. γ΄ 7). (Βλ. Θεοδώρου Στουδίτου, PG. 99, 1321). Ἡ "σιγή (ἐν προκειμένω) των λόγων (της αληθείας) αναίρεσις των λόγων της πίστεως εστίν" (Μαξίμου Ομολογητού, PG. 90). .... Έν προκειμένω, η "σιωπή μέρος συγκαταθέσεως πρός την αίρεσιν έστιν" (Θεοδ. Στουδίτου, PG. 99, 1121), όπερ σκάνδαλον μέγιστον. Γράφω, διότι ὁ θεῖος λόγος πρός τούς ούτω βαρέως αμαρτάνοντας, ο θείος λόγος βοά:"Ίνα τί παρεσιωπήσατε ασέβειαν και τάς αδικίας αυτής ετρυγήσατε"; (Ώσ. ι΄ 13).
3) Γράφομεν διότι πάς Ορθόδοξος σήμερον ὀφείλει νά λάβη μέρος εἰς τόν καλόν αγώνα του αντιαιρετικού λόγου, κατά δύναμιν. "Πάς φιλόθεος άνθρωπος πρός διδασκαλίαν αυτεπάγγελτος», λέγει ὁ Μεγας Βασίλειος: (Μ. Βασιλείου, PG. 32, 1037). Ούχι μόνο δέ ο κληρικός και μοναχός, αλλά και ο λαικός: "Ταύτα και λαικοίς νομοθετώ". Λέγει Γρηγόριος ο Θεολόγος, "ταύτα και πρεσβυτέροις εντέλλομαι, ταύτα και τοίς άρχειν πεπιστευμένοις". Ποία ειναι αὐτά; "Βοηθήσατε τώ λόγω πάντες, όσοι τό δύνασθαι βοηθείν έκ Θεού" έχετε (PG. 36, 308). Ο δέ άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γράφει πρός τον Παντολέοντα Λογοθέτην, τά ἑξῆς: "Ὅτε περί πίστεως ο λόγος, ούκ έστιν ειπείν, εγώ τίς είμι; Ιερεύς; άλλ' ουδαμού. Άρχων; καί ούδ' ούτως" (PG. 99, 1321). Καί συνεχίζει ὁ ἅγιος: "Λάλει, ούν κυριέ μου, λάλει. Διά τούτο καγώ ο τάλας, δεδοικώς το κριτήριον (της δευτέρας παρουσίας), λαλώ" (αυτόθι). Διότι "καί αυτός ο πένης πάσης απολογίας εστέρηται έν ημέρα κρίσεως, μή τανύν (τώρα) λαλών, ώς κριθησόμενος και διά τούτο μόνον" (αυτόθι)".
4) Γράφομεν διότι: "Φοβερόν της σιωπής κρίμα" (Θεοδώρουτ Στουδίτου, PG. 99, 1076), κατά δέ τόν Κύριλλον 'Αλεξανδρείας: "Εί γάρ δυσφημείται Χριστός (νύν δέ έν τώ προσώπω της Ορθοδοξίας), πώς ημείς σιωπήσωμεν" (Κυρίλλου Άλεξανδρείας, Μ. 4, 1016). Έν προκειμένω, "άφωνος γίνεται" ουχί ο Ορθόδοξος, άλλ' ο νεκρωθείς υπό της αιρέσεως και "πρός την αντίδοσιν του κακού μένων ακίνητος", ὡς τονίζει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης (PG. 44, 728)".
5) Γράφομεν διότι: "Ἡ Ἐκκλησία δέν ειναι ἀνθρώπινος, ἀλλά θεανθρώπινος ὀργανισμός. Ἄν ητο ἀνθρώπινος ὀργανισμός θά ειχε πρό πολλοῦ διαλυθεῖ. 'Αλλά δέν πρόκειται ποτέ νά διαλυθεῖ, ὅσες λυσσαλέες ἐπιθέσεις καί ἄν δεχθεῖ. Κανείς ἐχθρός δέν θά μπορέσει νά τήν διαλύσει. 'Ακόμη καί οἱ "πῦλες τοῦ Ἄδου" δηλαδή ὅλες οἱ αἱρέσεις δέν θά μπορέσουν νά τήν νικήσουν. Τό εἶπεν ὁ Κύριος: "Πύλαι ἅδου οὐ κατιχύσουσιν αὐτῆς" (Ματθ. 16, 18). Ἡ 'Εκκλησία πάντοτε θά ὑπεριχύει τῶν ἀντιπάλων Της. Πάντοτε θά ἀναδεικνύεται νικήτρια. ἤτοι "οὐρανοῦ ὑψηλοτέρα καί γῆς πλατυτέρα". Καί ὅταν μένει μέ ἐλαχίστους ἐπί τῆς γῆς. Διότι "ἡ Ἐκκλησία ἐστίν καί ἐν τρισίν προσώποις ὁριζομένη". Καί διότι "ἡ δύναμίς Της ἐν ἀσθενεία τελειοῦται". 'Αφοῦ 'Εκκλησία ειναι ὁ Σταυρωθείς καί 'Αναστάς Χριστός. Ειναι "ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αῖῶνας". Καί ὁ Χριστός, ἡ Κεφαλή Της, "χθές καί σήμερον ὁ αὐτός ακί εἰς τούς αἰῶνας". Ειναι τό "'Εσφαγμένον Ἀρνίον" τό ὁποῖον "ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσει".
6) Γράφομεν διότι: "Δέν ἀποτελεῖ ἐνοχήν (ἐν προκειμένω) μόνον τό ἀνυπόγραφον (ἀναφέρεται εἰς ἀνωνυμα λιβελλογραφήματα ἐναντίον του), οὔτε ἡ ἀργολογία, οὔτε ἡ "λάθρα καταλαλιά κατά τοῦ πλησίον", οὔτε κἄν οἱ συκοφαντίες, τά ψεύδη καί αἱ διαστροφαί, διά τά ὁποῖα πρέπει κάποιος νά φεύγει μακράν ἀπό αὐτούς, κατά τό "φεύγετε μακράν αὐτῶν ὡς φεύγει τις ἀπό ὄφεως" (Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός) , καί νά μή "συγκοινωνεῖ τοῖς ἔργοις τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους", ἀλλά καί τό χειρότερον, ὅτι σκοτισθέντες παντελῶς ἠρνήθησαν τήν Ὁμολογίαν, ἐγκατέλειψαν τήν μόνην Κιβωτόν τῆς σωτηρίας καί περιέπεσαν εἰς τήν σύγχρονον παναίρεσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία δέν βλάπτει ὀλιγώτερον ἀπό τήν παναίρεσιν τοῦ νεοημερολογιτικοῦ καί παπικοῦ οἰκουμενισμοῦ.
7) Γράφομεν λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψιν καί τά ὅσα ἀναγράφει ὁ π. Γεώργιος Καψάνης, εἰς τό ὑπό τόν τίτλον "ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ" παρατιθέμενον ἀπόσπασμα: "Οἱ ἐπιμένοντες τῇ αἱρέσει αἱρετικοὶ θεωροῦνται ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρας ὡς «ἀκάθαρτοι», «ἀντίπαλοι Χριστοῦ», «ἱερόσυλοι καὶ ἁμαρτωλοί», «ἀντικείμενοι (τῷ Χριστῷ) τουτ’ ἔστι πολέμιοι καὶ ἀντίχριστοι», «οὖς ὁ Κύριος πολεμίους καὶ ἀντιπάλους λέγει ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις» (Κανὼν Καρχηδ.), «νεκροί» (Ἀγ. Ἀθαν. λθ’ ἐορτ. ἐπιστ.), «ἐχθροὶ τῆς ἀληθείας» (ἀ’ ΣΤ’). Ἡ αἵρεσις δὲ χαρακτηρίζεται ὡς «πλάνη» καὶ «φαυλότης» φέρουσα τὸν ὄλεθρον (νζ’ Καρθαγ.), ὡς «στρεβλότης» (Κανὼν Καρχηδ.), ὡς «ἐλεεινὴ πλάνη» εἰς τὴν ὁποίαν «κατεδέθησαν» οἱ αἱρετικοὶ (ξστ’ Καρθαγ.), ὡς «μεμιασμένη κοινωνία» (ξθ’ Καρθαγ.), ὡς «ῥίζα πικρίας ἄνω φύουσα», ἥτις «μίασμα γέγονε τῇ καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ, ἡ τῶν χριστιανοκατηγόρων αἵρεσις» (ἰστ’ Ζ’). Ἡ αἵρεσις «ἐγκαταλείπουσα» ἀμέσως ἢ ἐμμέσως «τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ» καταντὰ «κεκρυμμένη εἰδωλολατρεία» (λε’ Λαοδ.) καὶ ἀθεΐα («τοὺς τῆς ἀσεβείας πρὸς ἐν ἐκπεπτωκότας ἀπωλείας καὶ ἀθεότητος βάραθρον») καὶ δι’ αὐτὸ ὁ ἀκολουθῶν αὐτοὺς «τοῦ χριστιανικοῦ καταλόγου, ὡς ἀλλότριος ἐξωθείσθω καὶ ἐκπιπτέτω» (ἀ’ ΣΤ’). Πράγματι ὁ ἀκολουθῶν τὴν αἵρεσιν δεν ἔχει δυνατότητα κατὰ Χριστὸν τελειώσεως καὶ σωτηρίας ἐφ’ ὅσον «τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνώσεως» (ξθ’ Καρθαγ.) ἢ «ἐκ τῆς του Κυριακοῦ σώματος ἑνώσεως ἀνησυχάστω διχονοίᾳ» ἀποσχίζεται (ξστ’ Καρθ.), δία να μεταβὴ ἐκεῖ «ὅπου ἐκκλησία οὔκ ἐστιν» (Κανὼν Καρχηδ.), τῷ τῆς «ἀποστασίας συνεδρίῳ». Οἱ αἱρετικοὶ ὑπάρχουν «πάσης ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ἐκβεβλημένοι καὶ ἀνενέργητοι» (ἅ΄Γ’) τελούντες ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τοῦ διαβόλου? «δώσει αὐτοῖς ὁ Θεὸς μετάνοιαν πρὸς τὸ ἐπιγνῶναι τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἵνα ἀνασφήλωσιν οἱ ἐκ τῶν του διαβόλου βρόχων αἰχμαλωτισθέντες αὐτῷ εἰς τὸ αὐτοῦ θέλημα» (ξστ’ Καρθαγ.). Ἡ αὐστηρὰ αὔτη στάσις τῶν ἁγίων Πατέρων εἶναι συνέπεια τῆς Ἐκκλησιολογίας αὐτῶν. Ἐφ’ ὅσον μία μόνον Ἐκκλησία ὑπάρχει (ἐν σῶμα μόνον ἀντιστοιχεὶ εἰς τὴν μίαν κεφαλήν), εἶναι φυσικόν, ὅτι οἱ ἀποκόπτοντες ἑαυτοὺς διὰ τῆς αἱρέσεως ἢ τοῦ σχίσματος ἀπὸ τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας παύουν να εἶναι μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καὶ να ἔχουν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ὁ «οἶκος αὐτῶν ἀφίεται ἔρημος» καὶ ἐκπίπτει εἰς «ἐκκλησίαν πονηρευομένων» (Νικηφ. Ὁμολ. Ἐπιστ. γ’). Ἐντεῦθεν καὶ τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν θεωροῦνται ὡς ἄκυρα, καθ’ ὅσον οἱ αἱρετικοὶ στεροῦνται τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς δεν ὑφίσταται κἀν ἀληθὲς βάπτισμα ἢ χρῖσμα («ἀσφαλῶς κρατοῦμεν, μηδένα βαπτίζεσθαι δύνασθαι ἔξω τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας, ἑνὸς ὄντος βαπτίσματος, καὶ ἐν μόνῃ τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ ὑπάρχοντος … ὅθεν οὐ δύναται χρῖσμα τὸ παράπαν παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς εἶναι»). Ὁ λόγος εἶναι προφανής: «παρὰ δὲ τοῖς αἱρετικοῖς, ὅπου ἐκκλησία οὔκ ἐστιν, ἀδύνατον ἁμαρτημάτων ἄφεσιν λαβεῖν» καὶ «οὐ γὰρ δύναται ἐν μέρει ὑπερισχύειν? εἰ ἠδυνήθη βαπτίσαι, ἴσχυσε καὶ Ἅγιον Πνεῦμα δοῦναι? εἰ οὐκ ἠδυνήθη, ὅτι ἔξω ὧν, Πνεῦμα ἅγιον οὐκ ἔχει, οὐ δύναται τὸν ἐρχόμενον βαπτίσαι, ἑνὸς ὄντος τοῦ βαπτίσματος καὶ ἐνὸς ὄντος τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καὶ μιᾶς ἐκκλησίας ὑπὸ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν, ἐπάνω Πέτρου τοῦ Ἀποστόλου ἀρχῆθεν λέγοντος, τῆς ἑνότητος τεθεμελιωμένης? καὶ διὰ τοῦτο τὰ ὑπ’ αὐτῶν γινόμενα ψεύδη καὶ κενὰ ὑπάρχοντα, πάντα ἐστὶν ἀδόκιμα» (Κανὼν Καρχηδ.). Ὁ Κανὼν οὗτος δεν ἀποτελεῖ τι τὸ καινοφανὲς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Εἶναι ἀπήχησις τῆς Ἐκκλησιολογίας τοῦ Ἀπ. Παύλου «ἐν σῶμα καὶ ἐν Πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν, εἷς Κύριος, μιᾷ πίστις, ἐν βάπτισμα» (Ἐφ. δ’ 4-5). Πᾶσα ἅλλῃ θεώρησις τῶν αἱρέσεων θὰ ἀνέτρεπε τὴν ἐκκλησιολογικὴν αὐτὴν βάσιν.».

Ἐλάχιστος πρός Κύριον εὐχέτης
+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
Κήρυκος

--------------------------------
Ὑπεύθυνος διά τήν Η/Λ Ἐφημερίδα: «Ὁ Κήρυξ τῶν Ὀρθοδόξων ". Ὀ Ἐπίσκοπος Κήρυκος (κατά κόσμον Μηνᾶς Κοντογιάννης), Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς, Τοποτηρητής τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί Πρόεδρος τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗΣ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ
Ἐποικοδομητική ἔκδοσις

Ἐκδίδεται με τήν εὐλογίαν τοῦ Τοποτηρητοῦ τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν και Προέδρου τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, και μερίμνη τῆς ἐν Κάτω Ἡλιουπόλει (Ἰπποκράτους 25 και Ὀρφέως 40, Τηλ. 210 9701011) «ΣΤΕΓΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» και τοῦ ἐκεῖ «ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ»

Α.Π. 751 ΜΑΡΤΙΟΣ 2015

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗΣ

Τὶς ἀμελεῖς καὶ ρᾴθυμες ψυχές, ἔλεγε ἡ μακαρία Συγκλητική, κι ἐκεῖνες ποὺ ἀπὸ νωθρότητα δὲν καταφέρνουν νὰ προκόψουν στὴν ἀρετή, καθὼς καὶ ὅσες κυριεύονται εὔκολα ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση, πρέπει νὰ τὶς ἐνθαρρύνουμε. Ἂν μάλιστα παρουσιάσουν ἀκόμα κι ἕνα μικρὸ καλό, νὰ τὸ θαυμάζουμε καὶ νὰ τὸ μεγαλοποιοῦμε. Ἀπεναντίας, καὶ τὰ πιὸ σοβαρὰ καὶ μεγάλα σφάλματά τους, νὰ τὰ χαρακτηρίζουμε μπροστά τους σὰν πολὺ μικρὰ κι ἀσήμαντα. Γιατὶ ὁ διάβολος, ποὺ θέλει ὅλα νὰ τὰ διαστρέφει γιὰ νὰ μᾶς κολάσει, προσπαθεῖ νὰ κρύβει ἀπὸ τοὺς ἀγωνιστὲς καὶ τοὺς ἐπιμελεῖς στὴν ἄσκηση τὶς ἁμαρτίες τους, κάνοντάς τους νὰ τὶς ξεχνοῦν, γιὰ νὰ τοὺς ρίξει ἔτσι στὴν ὑπερηφάνεια. Ἐνῷ, ἀντίθετα, στὶς ἀρχάριες καὶ ἀστερέωτες ψυχὲς παρουσιάζει ἐξογκωμένα τὰ ἁμαρτήματά τους, γιὰ νὰ τὶς ρίξει σὲ ἀπελπισία.
Νὰ πῶς πρέπει λοιπὸν νὰ παρηγοροῦμε τὶς ψυχὲς αὐτὲς ποὺ κλονίζονται: Νὰ τοὺς θυμίζουμε τὴν ἀπέραντη συμπάθεια καὶ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Νὰ τὶς βεβαιώνουμε πὼς ὁ Κύριός μας εἶναι πολυέλεος καὶ σπλαγχνικὸς καὶ μακρόθυμος, ἕτοιμος πάντα νὰ ἀνακαλέσει τὴν καταδίκη τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων (πρβλ. Ἰωὴλ 2:13). Σ᾿ αὐτὲς τὶς ψυχὲς νὰ φέρνουμε καὶ μαρτυρίες ἀπὸ τὶς ἅγιες Γραφές, ποὺ νὰ φανερώνουν τὴν ἀπροσμέτρητη συμπάθεια τοῦ Θεοῦ σ᾿ ἐκείνους ποὺ ἁμάρτησαν καὶ μετανόησαν.
Νὰ τοὺς λέμε, γιὰ παράδειγμα: Πὼς ἡ Ραὰβ ἦταν πόρνη, ἀλλὰ σώθηκε χάρη στὴν πίστη της (Ἰησ. Ναυῆ 2:1 κ.ἔ. Ἑβρ. 11:31). Πὼς ὁ Παῦλος ἦταν διώκτης, ἔγινε ὅμως σκεῦος ἐκλογῆς (Πράξ. 9:1 κ.ἔ.). Καὶ πὼς ὁ λῃστὴς λεηλατοῦσε καὶ σκότωνε, ἀλλὰ μ᾿ ἕναν του μόνο λόγο ἄνοιξε πρῶτος τη θύρα τοῦ παραδείσου (Λουκ. 23:39-43).
Νὰ τοὺς λέμε ἀκόμα γιὰ τὸν εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο (Ματθ. 9:9-13) καὶ τὸν τελώνη (Λουκ. 18:9-14) καὶ τὸν ἄσωτο (Λουκ. 15:11-3) καὶ κάθε ἄλλη παρόμοια περίπτωση. Καὶ μὲ ὅλ᾿ αὐτὰ νὰ στηρίζουμε τὶς ἀδύνατες ψυχές, γλιτώνοντάς τες ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση.
Τὶς ψυχὲς πάλι ποὺ κυριεύονται ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια, νὰ τὶς διορθώνουμε μὲ πιὸ ἐντυπωσιακὰ παραδείγματα. Νὰ ἐνεργοῦμε δηλαδὴ σὰν τοὺς πολὺ ἔμπειρους κηπουρούς, πού, ὅταν δοῦν ἕνα φυτὸ καχεκτικὸ καὶ ἀσθενικό, τὸ ποτίζουν μὲ ἄφθονο νερὸ καὶ τὸ περιποιοῦνται μὲ πολλὴ φροντίδα, γιὰ ν᾿ ἀναπτυχθεῖ κὰ νὰ δυναμώσει. Ἐνῷ, ἀντίθετα, ὅταν δοῦν σ᾿ ἕνα φυτὸ πρόωρα βλαστάρια, κλαδεύουν τὰ περιττά, γιὰ νὰ μὴν ξεραθοῦν σύντομα. Ἀλλὰ καὶ οἱ γιατροί, σ᾿ ἄλλους ἀρρώστους συνιστοῦν πολυφαγία καὶ κινητικότητα, ἐνῷ σ᾿ ἄλλους ἐπιβάλλουν μακρόχρονη δίαιτα καὶ ἀκινησία».
----------------------------------------------------------
Ὑπεύθυνος διά τό Η/Λ ‘Ενημερωτικόν Περιοδικόν: «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ». Ὀ Ἐπίσκοπος Κήρυκος (κατά κόσμον Μηνᾶς Κοντογιάννης), Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς, Τοποτηρητής τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί Πρόεδρος τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου.

ΕΚΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΙ ΙΔΙΟΝ ΟΦΕΛΟΣ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ
«Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ»

ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΣ ΥΠΟ ΤΟΥ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ» ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ: + Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ (ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ ΜΗΝΑΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ), ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ, ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΗΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ. ΤΑΧΥΔΡΟΜ. Δ/ΝΣΙΣ: ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ, ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 25 ΚΑΙ ΟΡΦΕΩΣ 40, ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΙΣ . ΤΗΛ. 2109701011

ΤΕΥΧΟΣ 801 ΜΑΡΤΙΟΣ 2015

ΠΡΟΣ
ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΙΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
(ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ)

ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ ΤΩΝ ΟΣΩΝ ΑΝΑΛΗΘΕΙΩΝ ΕΛΕΧΘΗΣΑΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΚΑΣΙΜΟΝ ΤΗΣ 17.3.2015 κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΤΣΟΥΡΑ, ΘΑ ΠΑΡΑΘΕΣΩΜΕΝ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ 26 ΣΕΛΙΔΟ ΤΕΥΧΙΔΙΟ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ: «ΝΕΑ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΤΟΛΜΩ ΕΙΠΕΙΝ ΑΙΡΕΣΙΣ ΕΝ ΜΕΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΚΑΙ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ», ΕΚΔΟΣΙΣ ΑΘΗΝΑΙ 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011.

ΕΞ’ ΑΥΤΩΝ (ΤΩΝ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΩΝ) ΔΙΑΠΙΣΤΟΥΤΑΙ ΟΤΙ Ο κ. ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ ΓΝΩΡΙΖΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΚΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΩΣ ΕΠΟΙΗΣΕ ΚΑΙ ΔΙΕΜΑΡΤΥΡΗΘΗ, ΟΠΩΣ ΔΙΕΜΑΡΤΥΡΗΘΗ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ … ΜΕΧΡΙΣ ΕΔΩ ΚΑΛΩΣ … ΑΛΛΑ Η ΑΠΟΡΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ ΕΙΣ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ, ΣΤΙΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΑΝΕΦΕΡΕΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑΝ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΩΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ΠΕΥΚΗΣ, ΚΑΘΟΛΙΚΩΣ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΙ ΚΑΛΩΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟΣ, ΕΝΩ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΟΙΗΣΙΝ ΤΟΥ Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ, ΑΠ’ ΟΣΑ ΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΤΑΙ; ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΔΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΗΡΩΤΗΘΗ ΕΙΣ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ, ΕΙΠΕΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ;

ΙΔΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ Ο κ. ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 2011 ΕΙΣ ΤΟ ΑΝΩΤΕΡΩ ΑΝΑΦΕΡΘΕΝ ΕΝΤΥΠΟΝ:

"... Θά ἔπρεπε νά εἶμαι, ὅπως ἀναφέρει κάπου ὁ γνήσιος 'Επίσκοπος καί Ἅγιος 'Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος "ἀπατεώνας καί εἴρωνας", ἐάν σιωποῦσα ὅταν ἐμβρόντητος, πληροφορήθηκα ὅτι ὁ 'Επίσκοπος αὐτός (ὁ κ. Παντελεήμων Ντέσκας) ἐπλαστογράφησε τήν ὑπογραφή καί συγκατάθεση τῶν πολιῶν Μητροπολιτῶν Ἀργολίδος κ. Παχωμίου καί Περιστερίου καί Νεαπόλεως κ. Γαλακτίωνος (ὅπως οἱ ἴδιοι ἐνυπογράφως ἔχουν καταγγείλλει), ἐμφανίσθηκε παρανόμως ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Ὀργανισμοῦ Διαχειρίσεως τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας τῆς Ἐκκλησίας μας καί συμφώνησε μέ κατασκευαστάς πολυκατοικῶν, ὑπέγραψε καί ἔλαβε χρήματα γιά τήν πώληση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἀκινήτου στήν Πεύκη, δεσμευθείς καί ἀποδεχθείς νά ἰσοπεδώση τό οἰκόπεδο, γκρεμίζοντας τόν ἐκεῖ ἀπό δεκαετιῶν ὑφιστάμενο ὀρθόδοξο ἐγκαινιασμένο Ναό πρός τιμήν τῆς Παναγίας. Καί ὅλα αὐτά ἀπολύτως τεκμηριωμένα ἀπό ἐπίσημα ἔγγραφα καί ἀδιαμφισβήτητες διασταυρωμένες μαρτυρίες. Χρειάζεται σχόλιον; Δέν νομίζω...".
Καί συνεχίζει ὁ ἴδιος νά γράφει:
"'Επειδή ὅμως ὅλα αὐτά δέν εἶναι δυνατόν νά συμβοῦν ἔτσι ἁπλῶς καί τυχαίως, διότι ὅλα τά κακά ἔχουν τήν ρίζα τους, ἔκτοτε πληροφορούμεθα καί φρίττουμε μαθαίνοντας, ὅτι ὁ ἐν λόγω Ἐπίσκοπος ἐπώλησεν ἐπίσης τό Μητροπολιτικόν Ἵδρυμα Σαλαμίνος μετά τοῦ παρακειμένου εὐμεγέθους Συνοδικῶς ἐγκαινιασμένου Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου, γιά τό ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία μας, ὅταν ὁ νεοημερολογίτης Δεσπότης τῆς περιοχῆς Βαρθολομαῖος Κατσούρης ἐπεδίωξε νά τό κατεδαφίση, προσέφυγε στό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας καί δικαιώθηκε μέ μία ἱστορική ἀπόφαση, μεγάλης σημασίας γιά ὅλους τούς διωκομένους παλαιοημερολογίτας. Ἐπίσης πληροφορηθήκαμε καί διασταυρώσαμε ὅτι ὁ ἐν λόγω ἐπίσκοπος τελεῖ μυστήρια σέ νεοημερολογίτες χάριν κέρδους, σέ Κτήματα ἀνά τήν Ἀττική, ὑπογράφει στίς σχετικές Δηλώσεις τῶν μυστηρίων ὡς ἱερομόναχος, ἐπιτρέπει στόν ἱερέα του νά κοινωνῆ νεοημερολογίτες ἐλευθέρως ...κλπ".

Ἐγρἀφησαν και τά κάτωθι σχόλια στην ‘Ορθόδοξο Φιλική Ἑταιρεία:

- Ηλθεν μᾶλλον ὁ καιρός νά ἀποκαλυφθοῦν πολλά, διότι "οὐδέν κρυπτόν ὅ οὐ μή φανερόν γενήσεται".

- Λίγο πρίν στήν 26 σέλιδη ἐπιστολή του γράφει ὁ κ. Κάτσουρας καί τά ἑξῆς "Σεβασμιώτατοι ἅγιοι 'Αρχιερεῖς, Τιμιώτατοι πρεσβύτεροι καί Διάκονοι, Ὁσιώτατοι Μοναχοί καί Μοναχές, Κοινοποίησις: Κάθε ἐνδιαφερόμενον καί ἐρωτῶντα ἐν Χριστῶ ἀδελφόν. Συγχωρήσατέ μοι καί εὐλογεῖτε! 'Απευθύνομαι πρός Ὑμᾶς καί κοινοποιῶ τήν παροῦσα πρός κάθε ἐνδιαφερόμενον πιστόν. Πρός Ὑμᾶς, διότι ὑποχρεοῦμαι νά ἀπαντήσω στήν πρός ὑμᾶς κοινοποιηθεῖσα ἐπιστολή πού λάβατε κατ' αὐτάς ἀπό τόν Μακαριώτατον 'Αρχιεπίσκοπον 'Αθηνῶν κ. Νικόλαον καί ἀφορᾶ τήν ἐλαχιστότητά μου. Πρόκειται γά "'Απόφαση" τοῦ Μακ/του, διά τῆς ὁποίας μοῦ ἐπιβάλλεται 6μηνος ἀπαγόρεσυις "τοῦ κηρύττειν καί ψάλλειν", ἐπειδή κατά τήν ἐφετεινή πανήγυριν τῆς σεβασμίας ἀνδρώας Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, Κουβαρᾶ 'Αττικῆς, ἐτόλμησα δημοσίως νά ἀποδοκιμάσω (τρίς) τόν ἐκεῖ προκλητικῶς ἐμφανισθέντα καί χοροστατήσαντα ἀμετανόητον σκανδαλοποιόν καί ἀσεβῆ ἐπίσκοπον Παντελεήμονα Ντέσκαν, Μητροπολίτην Πειραιῶς, ὡς ἱερόσυλον καί κακοδοξοῦντα.".

- Καί συνεχίζει ὁ ἴδιος: "Ὅλοι πιστεύω, γνωρίζετε ὅτι ἡ περίπτωσις τοῦ ἀσεβοῦς ἐπισκόπου ἔχει χρονίσει σέ ἐκκρεμότητα (ἄνευ δίκης καί ἀποφάσεως), παρότι, δυστυχῶς, παραμένει ἀμετανόητος".

- Καί ἐπίσης γράφει: Ἡ ἐλαχιστότητά μου, ὅπως εἶχα χρέος ἔναντι τῆς Πίστεως καί τῆς συνειδήσεώς μου, μετά τό ἀρχικό σόκ τῆς πληροφορίας τοῦ πρωτοφανοῦς στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία θεοστυγοῦς ἐγκλήματος τῆς αὐτοπροσώπου (!!!) ὑπό ὀρθοδόξου ἐπισκόπου κατεδαφίσεως ὀρθοδόξου ἐγκαινιασμένου ἐνοριακοῦ Ναοῦ (τοῦ Ι. Ναοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, Ἄνω Πεύκης Ἀττικῆς), ἐνήργησα ὅ,τι κανονικῶς καί ἐκκλησιαστικῶς ἐπεβάλλετο. Ἀπευθύνθηκα στήν Ἱερά Σύνοδο γραπτῶς καί ἐνυπογράφως, συγκέντρωσα καί παρέδωκα ἁρμοδίως σχετικά ἀπαραίτητα στοιχεῖα καί ντοκουμέντα, συνεργάσθηκα μέ τούς Ἀρχιερεῖς, ἐπλησίασα καί προσπάθησα νά βοηθήσω τόν ἴδιο τόν δράστη, ἔγραψα δεκάδες σελίδες σχετικῶς, πρός κατάδειξιν τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος, παρεστάθην πολλάκις στήν Σύνοδον, πάντοτε προσκεκλημμένος καί ὑπό τήν ἰδιότητά μου ὡς Θεολογικοῦ Συμβούλου Αὐτῆς, πλήν μέχρι στιγμῆς ματαίως! 'Επιτρέψτε μου νά μή ἑρμηνεύσω ἐνταῦθα καί αἰτολογήσω τό διατί...

- Ἐκεῖνο ὅμως τό ὁποῖον ὀφείλω ἐνταῦθα νά κάνω εἶναι τό ἑξῆς: Νά διευκρινήσω καί ἐπισημάνω ὡρισμένα κρίσιμα ζητήματα ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ πρός ὑμᾶς, καθότι ἐκτός τῶν Σεβ. Ἰεραρχῶν, εἶσθε καί ὅλοι ὑμεῖς (ἀπευθύνεται προφανῶς σε ὅλα τά μέλη τοῦ ἰδικοῦ τους οὕτως ἤ ἄλλως παρανόμου Δ.Σ.) οἱ ὑπόλοιποι συνυπεύθυνοι πλέον, ὡς γνωρίζοντες, διά τήν περαιτέρω ἐξέλιξιν καί πορείαν τῶν πραγμάτων".

- Και διευκρινίζει ὁ ἴδιος: ''Αγαπητοί καί σεβαστοί μου, δέν ξύπνησα μίαν ἡμέρα καί ἀποφάσισα νά καταδιώξω τόν Σεβ. κ. Παντελεήμονα. Τόν γνωρίζω πολλά χρόνια, ἔχομε ἐξ' ἀνάγκης συνεργασθεῖ κατά τό παρελθόν καί εἶμαι καί συνομήλικός του".

- Ὁ ἴδιος σε ἄλλη του ἐπιστολή, ἀπευθυνομένη πρός τόν ψευδοαρχιεπίσκοπο Νικόλαο, γράφει: "Μακαριώτατε, τό ψεῦδος, λέει ὁ θυμόσοφος λαός μας, ἔχει κοντά πόδια! Πρίν ὁδηγηθεῖτε ἀπό τόν κ. Παντελεήμονα στήν πλήρη ἀπαξίωση καί τόν τέλειο ἐξευτελισμό, μέ ἄμεσο ἀντίκτυπο στήν Ἐκκλησία μας, καλεῖσθε, ἐκ τῶν πραγμάτων, ἤ νά τόν ἀπομακρύνετε ἀμέσως ἀπό δίπλα σας καί ἀπό τήν Στέγη Φιλοξενίας Κληρικῶν τῆς 'Εκκλησίας μας στήν Ἡλιούπολη καί νά ἀρθοῦν ἀμέσως ὅλες οἱ χάριν αὐτοῦ γενόμενες ἀδικίες καί ἀντικανονικές ἐνέργειες καί παρακωλύσεις στό ἐκκλησιαστικό ἔργο (ὅπως σοφῶς ἐπρότειναν ἐν Συνόδω Ἀρχιερεῖς) ἤ νά παραιτηθεῖτε ἐντίμως καί εὐθαρσῶς ἀπό τόν Ἀρχιεπισκοπικό Θρόνο καί νά ἀναλάβη τά περαιτέρω ἀκωλύτως ἡ Ἰερά Σύνοδος".

- Καί συνεχίζει ὁ ἴδιος: "Κατά τόν ἅγιο Μάρκο τόν Εὐγενικό, τά ἐκκλησιαστικά προβλήματα δέν ἐπιλύονται, κατά Θεόν "διά μεσότητος", δηλαδή διά ἀνιέρων συμβιβασμῶν καί συγκαλύψεων. Ἠ ἐξ' ἀντικειμένου ὑποδικία, βάσει ὅλων τῶν ἀνωτέρω, δέν ἐπιτρέπει οὐδέ ἐπί στιγμή τήν συνέχιση τῆς ἴδιας ἀδιεξόδου πορείας.".

- Ὁ ἴδιος πάλιν: "Κατόπιν ὅλων τῶν ἀνωτέρω καί προκειμένου νά σταματήση ὁ πρωτοφανής αὐτός σάλος καί διασυρμός τοῦ κύρους τῶν θεσμῶν καί αὐτῆς ταύτης τῆς Ἐκκλησίας, εἶμαι ὑποχρεωμένος χωρίς φόβο ἀνθρώπων ἤ πάθος. ἀλλά μέ φόβο Θεοῦ, νά σᾶς ἀπευθύνω, καίτοι ἔσχατος τῶν ἁμαρτωλῶν καί ἐλάχιστος ἐν ὀρθοδόξοις, τό "οὐκ ἔξεστι σοι" πράττειν καί λέγειν αὐτά, μακαριώτατε. Ὅσοι τόν καλύπτουν ἤ ἀνέχονται τήν συγκάλυψη καί σᾶς κολακεύουν, μισοῦν τήν ψυχή σας καί χωρίς φόβο Θεοῦ ζημιώνουν ἀδίκως καί ἀσυγχωρήτως τήν χειμαζομένην Ἐκκλησία μας".

- Ἰδού καί ὁ αὐτοχαρακτηρισμός του ἰδίου: "Δέν εἶμαι παράφρων γιά νά συμπεριφέρωμαι, ὅπως συμπεριφέρομαι. Ἔχω ἐπίγνωση καί ἐκτιμῶ, χωρίς νά διεκδικῶ κανένα ἀλάθητο (ἄλλωστε μέ ἐνισχύει ἡ ταυτότητα ἀπόψεων μέ σεβαστούς Ἱεράρχες, Πατέρες καί ἀδελφούς), ὅτι τό κινδυνευόμενον εἶναι ἡ Πίστη, ἡ Παράδοση, τό ἦθος, ἡ κανονική τάξη καί ἡ Ὀρθόδοξη μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ πρόμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, λέει ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ὅσων δέν ἀντιδροῦν καί δέν ἀντιστέκονται σέ τέτοια φαινόμενα, σάν τά δικά μας, δέν εἶναι τέλεια, οὔτε αὐτοί (ἀληθινοί) 'Ορθόδοξοι, ἀλλ' ἐξ' ἠμισείας, δηλαδή μισιακοί.

Και ἐρχόμεθα τώρα εἰς νεωτέραν ἐπιστολήν τοῦ κ. Δημητρίου Κάτσουρα, ἀπόπσασμα τῆς |»οποίας παραθέτομεν:

«ΚΟΡΙΝΘΟΣ 15/28 Ἰουλίου 2014.
ΠΡΟΣ το Διοικητικό Συμβούλιο τοῦ «Ἱεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου Κληριρικῶν Ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. «Ελλάδος Ματθαῖος ὁ Α΄» (ἐννοώντας τό παράνομο και μη νομιμοποιούμενο Δ.Σ., το ὁποῖον προέκυψε μετά τήν παράνομον παραίτησιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου τήν 5.2.2003).

«’Υποβάλλω τήν παραίτησίν μου ἀπό μέλος τοῦ Δ.Σ., (σ.σ. το μη νόμιμοποιούμενον ἐπαναλαμβάνομεν) ἐκφράζων δι’ αὐτῆς τήν ἔντονη διαμαρτυρία μου, καταγγέλλων δε συνάμα προς ὑμᾶς, τά κάτωθι: … Δ) Τήν πλήρη κάλυψη τοῦ νέου Ἀρχιεπισκόπου και Προέδρου τοῦ Διοικητικοῦ μας Συμβουλίου (σ.σ. τον μη νομιμοποιούμενον οὔτε ὡς ‘Αρχιεπίσκοπον, οὔτε ὡς Πρόεδρον Στέφανον Τσακίρογλου) προς τον καθαιρετέον, κατά τους θείους και Ἱερούς Κανόνες, για τήν γνωστή ἐκκρεμῆ ὑπόθεση τῆς Πεύκης (ἱεροσυλία, κατάχρηση, πλαστογραφία, ἐκποίηση ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας και νοσφισμός χρημάτων ἐξ’ αὐτῆς κ.ἄ.) και ὄχι μόνον (τέλεση και παράδοση μυστηρίων σε κακοδόξους) Ἐπίσκοπο Παντελεήμονα Ντέσκα, Μητροπολίτη Πειραιῶς, εἴτε διά τῆς σιωπῆς του, εἴτε διά τῆς δικαιολογήσεώς τοῦ δευτέρου ἀπό τον πρῶτον, ἔναντι τῶν διατυπωθειςῶν ἐντός τοῦ Δ.Σ. προφορικῶν ἀναφορῶν – καταγγελιῶν μας περί τῆς συνεχιζομένης δράσεως και συμπεριφορᾶς αὐτοῦ ἐνάντια στις ἐκκλησιολογικές ἀρχές τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας και κατ’ ἐπέκταση τά προβλεπόμενα ρητῶς ἀπό το Καταστατικό τοῦ ΙΦΣΚΑΕ. Και ἐνῶ δι’ αὐτά ἐπροτείναμε τήν ἔστω και ἄχρι καιροῦ διαγραφή του ἐκ τοῦ Συνδέσμου, πληροφορούμεθα ὅτι ὁ ἐπίδοξος αὐτός κατεδαφιστής ἐγκαινισμένου Ὀρθοδόξου Ναοῦ και ἐκποιητής τοῦ οἰκοπέδου αὐτοῦ, ἴδιοκτησίας ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ (χωρίς κἄν να εἶναι μέλος αὐτοῦ) προς ἀνέγερση πολυκατοικίας και σκοπό τον νοσφισμό τῶν χρημάτων τῆς ἐκποιήσεως, ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ κιόλας με τήν ἀνάθεση σ’ αὐτόν, Συνοδικῆ ἐγκρίσει (;) τῆς Προεδρίας συγκροτηθείσης Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς προς διεκδίκηση ἐκ τῶν ὁπαδῶν τῶν «πέντε» πρ. Μητροπολιτῶν τοῦ ὑπ’ αὐτῶν καταληφθέντος ἐνοριακοῦ Ναοῦ μας (ἰδιοκτησίας ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ) (σ.σ. Ἐδῶ μᾶλλον πρόκειται περί λάθους. Δεν ἀνήκει στον ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ) στη Λάρισα! Τά σχόλια περιττεύουν!».

Πολύ περισσότερα και φρικτότερα εἶπε ὁ κ. Κάτσουρας, εἰς τον Μητροπολίτην Κήρυκον, ἐνώπιον και τρίτου προσώπου, κατά τήν συνάντησίν των εἰς τήν οἰκίαν του εἰς Κόρινθον, και μάλιστα ὑπεσχέθη πώς ὅταν χρειασθῆ θα δώση ὅλα τά ντοκουμέντα …..

Ἀλλά ἐκεῖνο πού ἔκανε ἀλγεινήν ἐντύπωσιν και ἐδόθησαν ἀπό πολλούς, πού συζητᾶνε το θέμα, διάφορες ἑρμηνεῖες, εἶναι διατί οὔτε εἰς τά μετά το 2011 δημοσιεύματά του ὁ κ. Δ. Κάτσουρας, ἀλλά οὔτε και εἰς το δικαστήριον, ὅπου κατέθεσεν ὡς μάρτυς κατηγορίας ἐναντίον ἡμῶν τῶν κανονικῶν και νομίμων μελῶν τοῦ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, ἐνῶ ἠρωτήθη δεν εἶπε τήν ἀλήθεια, ἤ δεν ἀνέφερε κάτι περί τῆς ἐκποιήσεως τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Σαλαμίνος. Διατί ἀπάντησε ἁπλῶς ὅτι δεν γνωρίζει; Μήπως, πρέπει να μᾶς ἐξηγήση διά τι αὐτή ἡ στάση του; Περιμένουμε μια τέτοια ἐξήγηση, διότι δεν θα θέλαμε να πιστεύσουμε, ὅτι μέσα ἀπό τήν ὑπεκφυγή του να πῆ τήν ἀλήθεια εἰς το δικαστήριον, θα ἀποδειχθῆ ἐκεῖνο το τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, το ὁποῖον ὁ ἴδιος ἀνέφερε στην ἀρχή τοῦ πονήματός του… Αλλά αὐτά δεν θα τά κρίνουμε ἐμεῖς. Θα τά κρίνη το Δικαστήριον πού εἶναι ἁρμόδιο. Και ἀν το ἐδῶ δικαστήριον δεν τά κρίνη, ὑπάρχει και το ἄλλο το ἀδέκαστο δικαστήριο, ὅταν ἐλεύση ὁ Κύριος κρῖναι ὅλους μας, «ζῶντας και νεκρούς». Διά τοῦτο δεν θα συνεχίσω: «Θοῦ Κύριε φυλακήν τῶ στόματί μου»….

------------------------------------------------------------------------------------------
Ὑπεύθυνος διά τήν Η/Λ Ἐφημερίδα: «Ὁ Κήρυξ τῶν Ὀρθοδόξων ". Ὀ Ἐπίσκοπος Κήρυκος (κατά κόσμον Μηνᾶς Κοντογιάννης), Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς, Τοποτηρητής τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί Πρόεδρος τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου.