?

Log in

No account? Create an account

Αντιαιρετικός Αγών ο Άγιος Νικόλαος

Η ΕΝ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
Η ΕΝ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

οοο
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
οοο
Tags:

ΦΡΙΚΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ ΕΝ ΨΥΧΡΩ!!!

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης Πραγματικά πολύ βαριές κατηγορίες κατά της σημερινής νεοοθωμανικής ισλαμικής Τουρκίας, κάνει το ζευγάρι των Τούρκων, Gökkan...

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Πραγματικά πολύ βαριές κατηγορίες κατά της σημερινής νεοοθωμανικής ισλαμικής Τουρκίας, κάνει το ζευγάρι των Τούρκων, Gökkan και Özge Talas, καταγγέλλοντας το επίσημο ισλαμικό τουρκικό καθεστώς ότι επιδιώκει να εξοντώσει κάθε χριστιανό κάτοικο της χώρας με όλα τα μέσα που διαθέτει.

Το ζευγάρι αυτό ήταν στενοί φίλοι των δολοφονηθέντων στις 18 Απριλίου του 2007 από φανατικούς μουσουλμάνους στην πόλη Μαλάτεια της ανατολικής Τουρκίας μέσα σε ένα χριστιανικό εκδοτικό οίκο, τεσσάρων χριστιανών, ενός Γερμανού και τριών Τούρκων που είχαν ασπαστεί τον χριστιανισμό. Από τότε, όπως αναφέρουν σε μια πραγματικά εντυπωσιακή τους συνέντευξη στην τουρκική εφημερίδα Radikal, έχουν περάσει σχεδόν οχτώ χρόνια και οι ένοχοι δεν έχουν τιμωρηθεί για το φρικτό αυτό έγκλημα.

Στην ίδια συνέντευξη οι Gökkan και Özge Talas περιέγραψαν το πώς δημιουργήθηκε η μικρή χριστιανική κοινότητα της Μαλάτειας από το 2006 και η οποία γρήγορα έγινε στόχος με την σκανδαλώδη ανοχή των τοπικών αρχών από φανατικούς μουσουλμάνους που άρχισαν τις απειλές κατά της ζωής τους. Η κοινότητα αριθμούσε περί τα 30-40 άτομα αλλά σήμερα μετά τα φρικτά εγκλήματα, δυστυχώς δεν έχει μείνει κανένας καθώς ο φόβος και ο τρόμος για όποιον αμφισβητήσει επίσημα το Ισλάμ παραμονεύει παντού.

Το ζευγάρι περίγραψε στην τουρκική εφημερίδα το πως έγιναν οι φρικτές δολοφονίες, το κλίμα φόβου που είχε προηγηθεί και το πώς εξαναγκάστηκαν να διαλύσουν τον εκδοτικό οίκο και την μικρή χριστιανική κοινότητα και να καταφύγουν όπως όπως στην Κωνσταντινούπολη για να βρουν κάποια σχετική ασφάλεια. «Η ζωή μας από τότε έχει αλλάξει ριζικά», ανέφεραν χαρακτηριστικά στην τουρκική εφημερίδα, «και καθημερινά ζούμε με τις υποψίες ότι μπορεί κάποια μέρα να βρουν και τα δικά μας πτώματα κάπου χωρίς να υπάρχει κάποια δυνατότητα να έχουμε μια σίγουρη προστασία από τις αρχές!».

Είναι πράγματι συγκλονιστικά όλα αυτά να τα καταγγέλλουν δυο Τούρκοι και δείχνουν την σκληρή πραγματικότητα στην σημερινή σύγχρονη Τουρκία του ισλαμιστή Ταΐπ Ερντογάν, του ανθρώπου που έχει στηρίξει με κάθε μέσο τους Τζιχαντιστές της Μέσης Ανατολής στα φρικτά τους εγκλήματα κατά των χριστιανών, ακόμα και τους φανατικούς ισλαμιστές της Νιγηρίας της Boko Haram, όπως έχει καταγγείλει ο ίδιος ο αντιπολιτευόμενος τουρκικός τύπος. Αυτή η ισλαμική Τουρκία εξοντώνει με όλα τα μέσα κάθε δυνατότητα να μπορεί κάποιος πολίτης της να αλλάξει θρήσκευμα, όπως κατήγγειλαν το ζευγάρι των Τούρκων από την Μαλάτεια.

Εδώ όμως εκείνο που εξοργίζει είναι ότι όλοι αυτοί που κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθέρια άσκησης των θρησκευτικών πεποιθήσεων, κάνουν τα στραβά μάτια στους σημερινούς αδίστακτους ισλαμιστές της Τουρκίας. Φαίνεται πως τίποτα δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά από τις αρχές του εικοστού αιώνα με τις φρικτές γενοκτονίες των χριστιανών της Ανατολής από τους Οθωμανούς και τους Κεμαλικούς τσέτες.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΓΟΧ) ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α’
(Ἀριθμ. Ἐγκριτ. Ἀποφ. 680/1982, 3427/1985 και 260/2013)
ΕΔΡΑ: 4ο ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟΝ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ
194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΤΗΛ. 210 6020176

Α.Π. 31 Ἐν Κορωπίω τῆ 21/2/2015 (Ε.Η.)

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΥΠ. ΑΡΙΘΜ. 11/7.12.2007
ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΟΥ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ ΜΕ ΘΕΜΑ: «ΑΡΧΑΙΡΕΣΙΑΙ ΕΤΟΥΣ 2007»


Η ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 742/31.12.2014 ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ
ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Παραθέτομεν το ὑπ’ ἀριθμ. 742/31.12.2014 «ΔΕΛΤΙΟΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ» τοῦ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, περί τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως – Συνάξεως τῶν Ἐνοριτῶν τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου και τοῦ παρεκκλησίου αὐτοῦ τιμωμένου ἐπ’ ὀνόματι τῆς Ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας, Ἀχαρνῶν. Ἡ Γενική αὐτή Συνέλευσις - Σύναξις συνεκλήθη ἐν ὄψει τῶν δικαστηρίων, διά να δοθῆ ἡ μαρτυρία τῶν Ἐνοριτῶν διά τον ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ.


Α.Π. 742 Ἐν Κορωπίω τῆ 31.12.2014 (Ε.Η.)

ΔΕΛΤΙΟΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ

Η ΑΠΟ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014 ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ ΤΩΝ ΚΑΙ ΑΡΩΓΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΙΝΩΝ ΔΕ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α΄».

Οἱ κάτωθι ὑπογεγραμμένοι Ἐνορῖτες τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου Ἀχαρνῶν (περί τους 450), οἱ και Ἀρωγά Μέλη, τινές δε και τακτικά Μέλη τοῦ «ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α», συνελθόντες σήμερον εἰς ἔκτακτον Γενικήν Σύναξιν, εἰς την ὁποίαν μᾶς ἐκάλεσεν, ὁ Πρόεδρος τοῦ Ιεροῦ Συνδέσμου μας και ἀπό τοῦ 1989 Ἐφημέριος και Προιστάμενος τοῦ Ναοῦ μας Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, συνεσκέφθημεν καί συνεζητήσαμεν ἐπί τῆς ἐκκλησιαστικῆς καταστάσεως, ὅπως διεμορφώθη μετά τήν παραίτησιν (5.2.2003) τοῦ ‘Αρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, τοῦ καί Προέδρου τοῦ «Ἱεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου Κληρικῶν Ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας ΓΟΧ Ματθαῖος ὁ Α΄» (ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ):
Λαβόντες ὑπ’ ὄψιν, τό γεγονός ὅτι οὐδέποτε ὁ Ναός μας Ἁγίου Δημητρίου Ἀχαρνῶν ὑπήχθη ὑπό τόν ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον, μετά δέ τήν ἀπό 16.6.2005 διακοπήν ‘Εκκλησιαστικῆς Κοινωνίας τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου, μετά τῆς ὑπό τόν ψευδαρχιεπίσκοπον κ. Νικόλαον ψευδοσυνόδου, ὁ Ναός μας, ὑπάγεται διοικητικῶς καί ‘Εκκλησιαστικῶς εἰς τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. ΚΗΡΥΚΟΝ, ἀλλά και ἐξυπηρετεῖται ὑπ’ αὐτοῦ ἐπί μίαν τριακονταετίαν.
Ἐπίσης λαβόντες ὑπ’ ὄψιν τό γεγονός, ὅτι ἀπό τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 2003 καί ἐν συνεχείᾳ οἱ περί τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί τόν ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον, παρεξέκλιναν ἐκ τῶν ἀρχῶν τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Άποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι τῆς Ὁμολογίας καί Ἐκκλησιολογίας Αὐτῆς, ὅπερ ἔφερεν αὐτούς εἰς σχισματοαίρεσιν, καί εἰς τήν βλασφημίαν τῆς ἀρνήσεως τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς των, ἐξαρτήσαντες ταύτην ἐκ τῆς λεγομένης «χειροθεσίας» τοῦ 1971, δι’ ἥν αἰτίαν καί ἀπεκηρύχθησαν ὑπό τοῦ μόνου ἐναπομείναντος εἰς τήν Ὁμολογίαν καί Ἐκκλησιολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου.
Ὡσαύτως, λαβόντες ὑπ’ ὄψιν, ὅτι οἱ ἀνωτέρω διά τούς ἰδίους λόγους, αὐτοεξεβλήθησαν, κατά τό Καταστατικόν, καί τοῦ Ἱεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου τῆς Ἀκαινοτομήτου ‘Εκκλησίας, καί ὡς ἐκ τούτου καθ’ ἡμᾶς οἱ μόνοι οἱ ὁποῖοι εἶχον και ἔχουν ἔκτοτε ἐκ τοῦ νόμου καί ἐκ τοῦ Καταστατικοῦ τό δικαίωμα νά ἐκπροσωποιῦν καί νά διοικοῦν τόν «Ἱερόν Φιλανθρωπικόν Σύνδεσμον Κληρικῶν ‘Ακαινοτομήτου ‘Εκκλησίας Ματθαῖος ὁ Α» εἶναι οἱ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκος (κατά κόσμον Μηνᾶς Κοντογιάννης), ὁ Ἱερομόναχος ‘Αμφιλόχιος Ταμπουρᾶς, ὁ Ἱερεύς Θωμᾶς Κοντογιάννης, καί ὁ θεολόγος ‘Ελευθέριος Γκουτζίδης, διότι αὐτοί εἶναι τά μόνα ἀπό τά ἱδρυτικά Κανονικά ἐναπομείνατα μέλη αὐτοῦ, καθόσον μόνον αὐτοί παραμένουν εἰς τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν τῆς Ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας, ὡς περιγράφονται εἰς τό Καταστατικόν ἄρθρο 2, τους ὁποίους ἀπό το 2005 και ἑξῆς ἀναγνωρίζομεν ὡς τό νόμιμον Διοικητικόν Συμβούλιον τοῦ Συνδέσμου.

ΔΗΛΩΝΟΜΕΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ:

1) Ἀποδεχόμεθα καί Συνομολογοῦμεν μετά τῶν Ἐνοριτῶν και ἑτέρων Ἐνοριῶν, τήν ἀπό Μαίου 2004 «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΥ ἀπ’ ἀρχῆς καί μέχρι τέλους (Ο.Π. Τόμος 2004, σελ. 165-188).
2) Καταδικάζομεν καί ἀπορρίπτομεν τά ὅσα ψευδῆ, βλάσφημα καί παραπλανητικά ἐλέχθησαν, ἐγράφησαν καί «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» ἐκηρύχθησαν ὑπό τῆς περί τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν Συνόδου, κυρίως ἀπό τοῦ 1997 μέχρι τό 2003, καθώς καί ἐν συνεχείᾳ ὑπό τῆς σχισματοαιρετικῆς ὁμάδος Ἀρχιερέων περί τόν βλάσφημον κατά τῆς Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς του Διαδοχῆς (βλ. 54/76 Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα) ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον.
3) Ἀποδεχόμεθα καί συνυπογράφομεν τό ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 390/16.6.2005 ἔγγραφον τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, διά τοῦ ὁποίου διέκοψε Πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ κ. Νικολάου καί διέγραψε τά ὀνόματα τῶν περί αὐτόν Ἀρχιερέων ἐκ τῶν διπτύχων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί δηλώνομεν ὅτι τόσον ὁ Μητροπολίτης κ. Κήρυκος, ὅσον καί ἡμεῖς τό «μικρόν ποίμνιον» ἐξελθόντες ἐκ μέσου αὐτῶν, δέν ἐχωρίσθημεν ἀπό Κανονικῆς καί ‘Ορθοδόξου Συνόδου, ἀλλά ἐξήλθομεν ἀπό σχισματοαιρετικῆς ὁμάδος διά νά παραμείνωμεν γνήσια μέλη τῆς ‘Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὅπως παρέμειναν καί οἱ Πατέρες μας τό 1924, τό 1937 καί τό 1995.
4) Ἀποδεχόμεθα καί προσυπογράφομεν καί τήν ὑπ’ ἀριθμ. 401 ἱστορικήν «ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΣΙΝ» τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, τήν ὁποίαν ἀπέστειλε πρός τούς πρώην Συνεπισκόπους του.
5) Ἀποδεχόμεθα την ὑπ’ ἀριθμ. 418/16 Σεπτ. 2006 Ὁμολογίαν Πίστεως τῆς Μητροπολιτικῆς Ἱερᾶς Συνόδου (ὑπό την Προεδρίαν τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου).
6) Ἐπίσης ἀποδεχόμεθα την Κοινήν Ὁμολογίαν Πίστεως την ὁποίαν ἐξέδωσαν μετά τῶν Ρουμάνων Ἐπισκόπων και βάσει τῆς ὁποίας ἐπῆλθε ἡ κοινωνία μετ’ αὐτῶν.
7) Ὡσαύτως ἀποδεχόμεθα και τάς Ὁμολογίας Πίστεως τάς ὁποίας ἐξέδωκεν ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος και τάς καταδικαστικάς ἀποφάσεις κατά τῶν Νικολαιτῶν Ἐπισκόπων.
8) Συμφωνοῦμεν ἀπολύτως με την σύγκλησιν τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 32/7/20/2013 Γενικῆς Συνελεύσεως, διότι ἡ περαιτέρω ἀνοχή και ἀναμονή τῶν Νικολαιτῶν θά ἦτο ἐνοχή ἐνώπιον Θεοῦ και ἀνθρώπων.
9) Ζητοῦμε και ὡς ἀρωγά ἐπί ἔτη Μέλη τοῦ Συνδέσμου και ὡς τακτικά τινές ἐξ’ ἡμῶν πού ὑπογράφομεν τήν παροῦσαν, μετά την Γενικήν αὐτήν Συνέλευσιν και την Τροποποίησιν τοῦ Καταστατικοῦ, να διερευνηθοῦν αἱ παραλείψεις και τά ἐγκληματα τά ὁποῖα διέπραξαν οἱ ὑπό τον Νικόλαον ἀντιποιούμενοι τον ΙΦΣΚΑΕ, ὡς εἶναι: α) Ἡ ἐπιχειρηθεῖσα Κατάληψις τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ μας τον Δεκ. 2002 β) Ἡ ἐν συνεχεία Κατάληψις τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος και τά ὅσα βανδαλικά συνέβησαν τότε. γ) Ἡ κατάληψις και ἡ ἀχρήστευσις οὐ μήν ἀλλά και βεβήλωσις τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου ὑπό τοῦ ἐκεῖ ἐγκαταβιοῦντος αὐτοεμφανιζομένου ὡς Μητροπολίτου ρασοφόρου Παγκρατίου. δ) Ἡ ἐκποίησις τοῦ ἱστορικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου στα Σελήνια Σαλαμίνος. ε) Τήν ἐπιχειρηθεῖσαν κατεδάφισιν προς ἐκποίησιν και τά ὅσα ἱερόσυλα ἐπεχειρήθησαν εἰς τον Ἱερόν Ναόν Εὐγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου εἰς Πεύκην.
5) Δηλώνομεν ὅτι παραμένομεν ἀμετακίνητοι εἰς τάς ἀρχάς τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν – Ἐκκλησιολογίαν, διά τήν διαφύλαξιν καί περιφρούρησιν τῶν ὁποίων ἱδρύθη ὁ Ἱερός Φιλανθρωπικός Σύνδεσμος (Βλ. Καταστατικόν ἄρθρον 2) καί καταδικάζομεν τήν περί «χειροθεσίας» βλασφημίαν, ἡ ὁποία οὐδέποτε οὐδέ ὡς ἁπλῆ σκέψις εἰσεχώρησεν εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὁμολογοῦμεν δέ καί διακηρύσσομεν ὅτι οἱ Ἐπίσκοποι καί οἱ Πρεσβύτεροι τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔχουν τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστολικήν Διαδοχήν διά τῶν Κανονικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί 1995.
6) Ἀποκηρύσσομεν τούς περί τόν «Πειραιῶς» κ. Νικόλαον Ἀρχιερεῖς και τους διαδόχους αὐτῶν Στέφανον κλπ. ὡς ἐκπεσόντας τῆς Ἐκκλησίας καί ἀρνητάς τῆς Ὁμολογίας – Ἐκκλησιολογίας – Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ὡς προβλέπει καί τό Καταστατικόν τοῦ Ἱεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου, καί οὐδέποτε θά δεχθῶμεν παρ’ αὐτῶν πνευματικήν ἐξυπηρέτησιν, ἐνόσω παραμένουν ἀμετανόητοι εἰς τήν προδοσίαν των.
7) Ἐν κατακλεῖδι δηλώνομεν ὅτι ὡς ἀπό το 2005, ὅτε οἱ περί τον Νικόλαον περιέπεσαν εἰς σχισματοαίρεσιν, ἀνεγνωρίσαμεν τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου ‘Εκκλησίας, καί συγκεκριμένα τόν Μητροπολίτην κ. Κήρυκον, ὡς τήν μόνην Κανονικήν καί Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιαστικήν μας Ἀρχήν, ἡ ὁποία μετά τοῦ πιστοῦ «λείμματος τῆς Χάριτος» ἐξεπροσώπησεν και ἐξέφρασεν τήν ἀκαινοτόμητον καί γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐν Ἑλλάδι, και ὁ ὁποῖος μετά το 2008 ἑνωθείς μετά τῶν Ρουμάνων Ὀρθοδόξων ‘Επισκόπων Κασσιανοῦ και Γεροντίου, προέβη εἰς χειροτονίας Ἀρχιερέων και συνεκρότησε την Ἱεράν Σύνοδον τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἤτοι την Πανορθόδοξον Σύνοδον, οὕτω και συνεχίζομεν και σήμερον να πράττωμεν.
Ἀφοῦ ἀνεγνώσαμε τό παρόν, τό ἐγκρίναμε καί τό ὑπεγράψαμε ὡς ἕπεται:

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΣ

(ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥΣ 450 ΕΝΟΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΑΡΩΓΑ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΑ ΤΟΥ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (ΓΟΧ) ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α» ΚΑΙ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ἹΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΤΩΝ Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ».


Διά τήν ἐνημέρωσιν
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ
+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος
Τοποτηρητής τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν,
και Πρόεδρος τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου

ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΝΙΚΟΛΑΙΤΑΣ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΓΟΧ) ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α’
(Ἀριθμοί Ἐγκριτ. Ἀποφάσεων: 680/1982, 3427/1985 και 260/2013)
Ἔδρα: 4ο χιλιόμετρο Κορωπίου Μαρκοπούλου 194 00
Τ.Θ. 54 Κορωπί Τηλ. 210 6020176, 210 6021467

Α.Π. 38 Ἐν Κορωπίω τῆ 22/2/2015 (Ε.Η.)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ

Ἐσχάτως πολλοί ἀπό τήν τέως Μητρόπολιν Πειραιῶς και Νήσων, μᾶς ζητοῦν να τους γνωρίσουμε τήν πραγματικήν ἀλήθειαν διά το σχίσμα τῶν Νικολαιτῶν, διότι ὅπως λέγουν, «ὁ Νικόλαος και ὁ Παντελεήμων μᾶς ἀπέκρυπταν συστηματικά τήν ἀλήθεια, και μας ἔλεγαν πράγματα τά ὁποῖα ἀπεδείχθησαν ψευδῆ και ἀνυπόστατα …»
Ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἐγράφησαν χιλιάδες σελίδες και εἰς ἰδιαίτερα τεύχη – μελέτες και εἰς το περιοδικόν τῆς Ἰερᾶς Συνόδου «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ», ἀλλά και εἰς το διαδίκτυο, διαπιστώνομεν ὅμως ὅτι χρειάζεται να δοθῆ και μία σύντομος περιεκτική ἀπάντησις, δι’ ὅσους ζητοῦν τά σύντομα, ἤ δεν δύνανται να ἐντρυφήσουν εἰς τά πολλά.
Εἰς τήν παροῦσαν ἐνημέρωσιν, ἡ ὁποία γίνεται ἀποφάσει τοῦ Δ.Σ. τοῦ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΟΧ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α΄», περιοριζόμεθα εἰς τήν παράθεσιν τῆς ἐκκλησιολογικῆς τοποθετήσεως τοῦ Προέδρου τοῦ Δ.Σ. Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, ὅπως αὕτη ἐδημοσιεύθη εἰς ἕν ἀπό τά Καταστατικά τῶν νομικῶν προσώπων, τά ὁποῖα ἱδρύθησαν και λειτουργοῦν εἰς τά πλαίσια τῶν σκοπῶν τοῦ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ και τοῦ «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ»:

{Θεωρούμεν επάναγκες να καταχωρήσωμεν ενταύθα την εκκλησιολογικήν τοποθέτησιν του Προέδρου Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Κηρύκου, διότι ενας εκ των σκοπών του παρόντος Νομικού Προσώπου (πρόκειται δι’ ἕν ἀπό τά Παραρτήματα τοῦ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ) είναι και η διασφάλισις των αρχών της ακαινοτομήτου γνησίας Ορθοδόξου Ομολογίας μακράν των πολλαπλών συγχρόνων σχισματικών και αιρετικών αποκλίσεων.
Ο Μητροπολίτης Κήρυκος, ἤδη ἀπό τήν 16.6.2005, ΔΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΔΙΕΚΟΨΕ ΠΑΣΑΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ μετά τοῦ μέχρι τότε μνημονευομένου καί ἤδη ἐκλιπόντος Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, καί τοῦ ψευδοαρχιεπισκόπου Νικολάου, καί τῆς φατρίας τῶν μετ’ αὐτῶν Ἀρχιερέων, τῶν ὁποίων διέγραψε τά ὀνόματα ἐκ τῶν διπτύχων τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Τούς ἐν λόγω Ἐπισκόπους ἀπεκήρυξεν ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος καί οἱ μετ’ αὐτοῦ Κληρικοί, διότι οὗτοι ἐν τε τῆ Ὁμολογία τῆς Πίστεως καί τῆ Ἀποστολικῆ Διαδοχῆ παρεξέκκλιναν τῆς γραμμῆς τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ματθαίου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, ὡς τοῦτο ἐπί ἔτη ἀπό τοῦ Δημοσιογραφικοῦ ὀργάνου τῆς Μητροπόλεως, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ» καί μέχρι σήμερον καταγγέλλεται.
Οὗτοι, πέραν τῶν αἱρετικῶν φρονημάτων, τά ὁποῖα κηρύττουν «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» καί διά τά ὁποῖα ἔχουν καταγγελθεῖ, ὑπανεχώρησαν καί εἰς τό θέμα τῆς Ὁμολογίας καί Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, δηλώσαντες ἐπισήμως ἀπό τό 2003-4 ὅτι «πάντες οἱ Ἀρχιερεῖς προερχόμεθα ἀπό χειροθετημένους», ὅπερ ψευδές καί βλάσφημον.
Ἡ προσπάθεια ὅμως ἐξαρτήσεως τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς καί δι’ αὐτῶν ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἀπέτυχεν και το 1971, ἀλλά καί τό 2003 - 2004, διότι τήν βλασφημίαν των αὐτήν ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος και οἱ συνεργάτες του, τήν κατήγγειλε, τήν ἀναθεμάτισε καί τήν κατεδίκασε ἐξελθών ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἡνώθη (το 2008) μετά τῶν Ρουμάνων Ἐπισκόπων Κασσιανοῦ καί Γεροντίου καί ἐχειροτόνησεν, ἔχων τό σύμψηφον αὐτῶν, τούς Μητροπολίτας Κένυας Ματθαῖον, Κιέβου Σεραφείμ καί Κιτίου Παρθενίου, μετά τῶν ὁποίων συγκαλεῖ τήν ἀνωτάτην διοικητικήν ἀρχήν τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν Πανορθόδοξον Ἱεράν Σύνοδον.
Τήν πτῶσίν των καί τήν βλασφημίαν των οἱ Νικολαῖται Ἀρχιερεῖς ἐπεβεβαίωσαν μέ τήν ὑπ’ ἀριθμ. 3280/28.11.2007 Ἐγκύκλιόν των καί ἤδη παρεπέμφθησαν εἰς τό ἀνώτατον Ἐκκλησιαστικόν Δικαστήριον από το οποίον και καθηρέθησαν.
Ὑπογραμμίζομεν ταῦτα, διότι οὗτοι ἤδη ἀπό πολλά ἔτη, δέν νομιμοποιοῦνται νά ἐκπροσωποῦν οὔτε τήν Ἱεράν Σύνοδον, τήν ὁποίαν ἀντιποιοῦνται, οὔτε τόν «ΙΕΡΟΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟΝ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α», τόν ὁποῖον ἐπίσης ἀντιποιοῦνται.
Μετά το σχίσμα τῶν Νικολαϊτῶν ἐν ἔτει 2005 τον ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ ἐκπροσωποῦν τά μόνα ἐναπομείναντα εἰς τήν Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἀπ’ ἀρχῆς ἱδρυτικά μέλη του: α) Μητροπολίτης Κήρυκος, (κατά κόσμον Μηνᾶς Κοντογιάννης), β) Ἱερομόναχος π. Ἀμφιλόχιος (κατά κόσμον Ἀπόστολος Ταμπουρᾶς), γ) Ἱερεύς Θωμᾶς Κοντογιάννης καί δ) Θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης..".

Ἀποφάσει τοῦ Δ.Σ.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ
+ Ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κήρυκος
Τοποτηρητής Ἀθηνῶν και Ἔξαρχος πάσης Ἑλλάδος
Και Πρόεδρος τῆς Πᾳνορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου

ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
Οι άνθρωποι καταδίκασαν τον Θεό σε θάνατο…

12.04.2015
Άρθρα, Θεολογικά

Οι άνθρωποι καταδίκασαν τον Θεό σε θάνατο… (π. Ιουστίνου Πόποβιτς)

Οι άνθρωποι καταδίκασαν τον Θεό σε θάνατο· ο Θεός όμως με την Ανάσταση Του ″καταδικάζει″ τους ανθρώπους σε αθανασία. Για τα κτυπήματα τους ανταποδίδει τους εναγκαλισμούς· για τις βρισιές τις ευλογίες· για τον θάνατο την αθανασία. Ποτέ δεν έδειξαν οι άνθρωποι τόσον μίσος προς τον Θεό, όσον όταν Τον σταύρωσαν· και ποτέ δεν έδειξε ο Θεός τόσην αγάπη προς τους ανθρώπους, όσην όταν αναστήθηκε. Οι άνθρωποι ήθελαν να κάνουν τον Θεό θνητό, αλλ᾽ ο Θεός με την Ανάσταση Του έκανε τους ανθρώπους αθάνατους. Αναστήθηκε ο σταυρωμένος Θεός και σκότωσε τον θάνατο. Ο θάνατος δεν υπάρχει πλέον. Η αθανασία γέμισε τον άνθρωπο και όλους τους κόσμους του.

Με την Ανάσταση του Θεανθρώπου η ανθρώπινη φύση οδηγήθηκε τελεσίδικα στο δρόμο της αθανασίας, και έγινε φοβερή και γι αυτόν τον θάνατο. Διότι πριν από την Ανάσταση του Χριστού ο θάνατος ήταν φοβερός για τον άνθρωπο, μετά όμως από την Ανάσταση του Κυρίου γίνεται ο άνθρωπος φοβερός για τον θάνατο. Αν ζει με την πίστη στον Αναστημένο Θεάνθρωπο ο άνθρωπος, ξεπερνά τον θάνατο. Γίνεται απρόσβλητος από αυτόν. Ο θάνατος μετατρέπεται εις «υποπόδιον των ποδών αυτού»: «Πού σου, θάνατε, το κέντρον; πού σου, άδη, το νίκος;» (πρβλ. Α’ Κορ. 15, 55-56). Έτσι, όταν ο εν Χριστώ άνθρωπος πεθαίνει, αφήνει απλά το ένδυμα του σώματός του για να το φορέσει ξανά κατά τη Δευτέρα Παρουσία.

Μέχρι την Ανάσταση του Θεανθρώπου Χριστού ο θάνατος ήταν η δεύτερη φύση του ανθρώπου. Η πρώτη ήταν η ζωή, καί ο θάνατος η δεύτερη. Ο άνθρωπος είχε συνηθίσει τον θάνατον σαν κάτι το φυσικό. Αλλά με την Ανάστασίν Του ο Κύριος τα άλλαξε όλα: η αθανασία έγινεν η δεέταρη φύση του ανθρώπου, έγινε κάτι το φυσικό στόν άνθρωπο, και το αφύσικο έγινε ο θάνατος. Όπως μέχρι την Ανάσταση του Χριστού ήταν φυσικό στούς ανθρώπους το να είναι θνητοί, έτσι μετά την ανάσταση έγινε φυσική γι᾽ αυτούς η αθανασία.

Με την αμαρτία ο άνθρωπος έγινε θνητός και πεπερασμένος· με την Ανάσταση του Θεανθρώπου γίνεται αθάνατος και αιώνιος. Σ’ αυτό δε ακριβώς βρίσκεται η δύναμη και η εξουσία και η παντοδυναμία της Αναστάσεως του Χριστού. Και γι αυτό χωρίς την Ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε καν ο Χριστιανισμός. Μεταξύ των θαυμάτων η Ανάσταση του Κυρίου είναι το μεγαλύτερο θαύμα. Όλα τα άλλα θαύματα πηγάζουν από αυτό και συνοψίζονται σ’ αυτό. Ἀπό αυτό εκπηγάζουν και η πίστη και η αγάπη και η ελπίδα και η προσευχή και η θεοσέβεια. Οι δραπέτες μαθητές, αυτοί που έφυγαν μακριά από τον Ιησού όταν πέθαινε, επιστρέφουν σ’ Αυτόν όταν αναστήθηκε. Και ο Ρωμαίος εκατόνταρχος όταν είδε τον Χριστόν να ανίσταται από τον τάφο, τον ομολόγησε ως Υιόν του Θεού. Κατά τον ίδιον τρόπο και όλοι οι πρώτοι Χριστιανοί έγιναν Χριστιανοί, διότι αναστήθηκε ο Χριστός, διότι νίκησε τόν θάνατο. Αυτό είναι εκείνο που δεν έχει καμιά άλλη θρησκεία· αυτό είναι εκείνο που κατά τρόπον μοναδικό και αναμφισβήτητο φανερώνει καί αποδεικνύει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός και Κύριος σε όλους τους ορατούς και αοράτους κόσμους.

Χάρις στην Ανάσταση του Χριστού, χάρις στήν νίκη επί του θανάτου οι άνθρωποι γίνονταν και γίνονται και θα γίνονται πάντοτε Χριστιανοί. Όλη η ιστορία του Χριστιανισμού δεν είναι τίποτε άλλο παρά ιστορία ενός και μοναδικού θαύματος της Αναστάσεως του Χριστού, που συνεχίζεται διαρκώς σ’ όλες τις καρδιές των Χριστιανών από μέρα σε μέρα, από χρόνο σε χρόνο, από αιώνα σε αιώνα μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.

Ο άνθρωπος γεννιέται πραγματικά όχι όταν τον φέρει στόν κόσμο η μητέρα του, αλλ᾽ όταν πιστέψει στόν Αναστάντα Σωτήρα Χριστό, διότι τότε γεννιέται στήν αθάνατη και αιωνία ζωή, ενώ η μητέρα γεννά το παιδί της για να πεθάνει θάνατον, για τον τάφο. Η Ανάσταση του Χριστού είναι η μητέρα όλων μας, όλων των Χριστιανών, η μητέρα των αθανάτων. Με την πίστη στήν Ανάσταση του Κυρίου, γεννιέται ξανά ο άνθρωπος, γεννιέται γιά τήν αιωνιότητα.

– Αυτο είναι αδύνατο! Παρατηρεί ο σκεπτικιστής. Και ο Αναστάς Θεάνθρωπος απαντά: «Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» (πρβλ. Μάρκ. 9, 23). Και ο πιστεύων είναι εκείνος που μο όλη τήν καρδιά, με όλη τη ψυχή, με όλον τό είναι του ζει κατά το Ευαγγέλιον του Αναστάντος Κυρίου Ιησού.

Η πίστη μας είναι η νίκη με την οποία νικούμε τόν θάνατο, η πίστη δηλαδή στόν Αναστάντα Κύριον. «Πού σου, θάνατε, το κέντρον;» «Το δε κέντρον του θανάτου η αμαρτία» (Α’ Κορ. 15, 55-56). Με την ανάστασή Του ο Κύριος «ήμβλυνε του θανάτου το κέντρον». Ο θάνατος είναι ο όφις, η δε αμαρτία είναι το κεντρί του. Με την αμαρτία ο θάνατος χύνει το δηλητήριο στή ψυχή και το σώμα του ανθρώπου. Όσο περισσοτέρες αμαρτίες έχει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερα είναι τα «κέντρα» με τα οποία χύνει ο θάνατος το δηλητήριόν του σ’ αυτόν.

Όταν η σφήκα κεντρίσει τον άνθρωπο, καταβάλλει αυτός κάθε δυνατή προσπάθεια για να βγάλει το κεντρί από το σώμα του. Όταν δε τον κεντρίσει η αμαρτία – το κεντρί αυτό του θανάτου – τι πρέπει να κάνει; – Πρέπει με την πίστη και προσευχή να παρακαλέσει τον Αναστάντα Σωτήρα Χριστόν, για να βγάλει Αυτός το κεντρί του θανάτου από τη ψυχή του. Και Αυτός ως πολυεύσπλαγχνος θα το κάνει, διότι είναι Θεός του Ελέους και της Αγάπης. Όταν πολλές σφήκες πέσουν πάνω στο σώμα του ανθρώπου και τον τραυματίσουν πολύ με τα κεντριά τους, τότε ο άνθρωπος δηλητηριάζεται και πεθαίνει. Το ίδιο γίνεται και με τη ψυχή του ανθρώπου όταν την τραυματίσουν τα πολλά κεντριά των πολλών αμαρτιών. Πεθαίνει θάνατο που δέν έχει ανάσταση.

Νικώντας με τον Χριστό την αμαρτία μέσα του ο άνθρωπος νικά τον θάνατο. Αν περάσει μια μέρα και συ δεν έχεις νικήσει ούτε μια αμαρτία σου, γνώρισε ότι έγινες περισσότερο θνητός. Αν όμως νικήσεις μια ή δύο ή τρεις αμαρτίες σου, έγινες πιο νέος με τη νεότητα που δεν γερνά, την αθάνατη καί αιωνία! Ας μη το λησμονούμε ποτέ: το να πιστεύει κανείς στόν Αναστάντα Χριστόν, αυτό σημαίνει να αγωνίζεται διαρκώς τον αγώνα εναντίον της αμαρτίας, του κακού και του θανάτου.

Το ότι ο άνθρωπος πιστεύει πραγματικά στον Αναστάντα Κύριον το φανερώνει με το να αγωνίζεται κατά της αμαρτίας και των παθών· και αν μεν αγωνίζεται, πρέπει να γνωρίζει ότι αγωνίζεται για την αθανασία και την αιωνία ζωή. Αν όμως δεν αγωνίζεται, τότε είναι ματαία η πίστη του! Διότι, αν η πίστη του ανθρώπου δεν είναι αγώνας για την αθανασία και την αιωνιότητα, τότε τι είναι; Αν με την πίστη στον Χριστόν δεν φθάνει κάποιος στήν αθανασία και τη νίκη πάνω στο θάνατο, τότε γιατί να υπάρχει αυτή η πίστη; Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, αυτό σημαίνει ότι η αμαρτία και ο θάνατος δεν έχουν νικηθεί. Αν δε δεν έχουν αυτά τα δύο νικηθεί, τότε γιατί να πιστεύει κανείς στόν Χριστόν; Εκείνος όμως ο οποίος με την πίστη στόν Αναστάντα Χριστόν αγωνίζεται εναντίον κάθε αμαρτίας του, αυτός ενισχύει βαθμιαία μέσα του τήν αίσθηση ότι ο Κύριος πραγματικά αναστηθηκε, πραγματικά ἄμβλυνε τό κεντρί του θανάτου, πραγματική νίκησε τον θάνατο σε όλα τα μέτωπα της μάχης.

Η αμαρτία βαθμιαία μικραίνει τη ψυχή του ανθρώπου, την πλησιάζει προς τον θάνατο, την μεταβάλλει από αθανάτη σε θνητή, από άφθαρτη και απέραντη σε φθαρτή και πεπερασμένη. Όσο περισσότερες αμαρτίες έχει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο είναι θνητός. Και αν ο άνθρωπος δεν αισθάνεται τον εαυτό του αθάνατο, είναι φανερόν ότι βρίσκεται όλοκληρος βυθισμένος στις αμαρτίες, σε σκέψεις μυωπικές, σε αισθήματα νεκρωμένα. Ο Χριστιανισμός είναι μία κλήση στον μέχρις εσχάτης αναπνοής αγώνα εναντίον του θανάτου, μέχρι δηλαδή της τελικής νίκης εναντίον του. Κάθε αμαρτία αποτελεί μια υποχώρηση, κάθε πάθος μια προδοσία, κάθε κακία μια ήττα.

Δεν πρέπει να διερωτάται κανείς γιατί και οι Χριστιανοί πεθαίνουν σωματικά. Αυτό γίνεται, γιατί ο θάνατος του σώματος είναι μία σπορά. Σπείρεται σώμα θνητό, λέει ο Απόστολος Παύλος (πρβλ. Α’ Κορ. 15, 42 εξ.), και βλαστάνει, αυξάνει και γίνεται αθάνατο. Όπως ο σπόρος που σπέρνεται, έτσι και το σώμα διαλύεται, για να το ζωοποιήσει και τελειοποιήσει τό Άγιον Πνεύμα. Αν ο Κύριος Ιησούς δεν είχε αναστήσει το σώμα, ποιο όφελος θα είχε αυτό από Αυτόν; Αυτός δεν θα είχε σώσει ολόκληρο τον άνθρωπο. Αν δεν ανάστησε το σώμα, τότε γιατί σαρκώθηκε, γιατί πήρε το σώμα, αφού δεν του έδωσε τίποτε από τη Θεότητά Του;

Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, γιατί τότε να πιστεύει κανείς σ’ Αυτόν; Ομολογώ ειλικρινά, ότι εγώ ουδέποτε θα πίστευα στον Χριστόν, αν δεν είχε αναστήθεί και δεν είχε νικήσει τον θάνατο, τον μεγαλύτερο εχθρό μας. Αλλά ο Χριστός αναστήθηκε και δώρησε σε μας την αθανασία. Χωρίς αυτήν την αλήθεια, ο κόσμος μας είναι μόνο μία χαώδης έκθεση ανοησιών που προκαλούν απέχθεια. Μόνο με την ένδοξη Ανάστασή Του ο θαυμαστός Κύριος και Θεός μας, μας ελευθέρωσε από το παράλογο και την απελπισία. Γιατί χωρίς την Ανάσταση δεν υπάρχει ούτε στόν ουρανό ούτε κάτω απ’ αυτόν τίποτε πιο παράλογο από τον κόσμον αυτόν· ούτε μεγαλύτερη απελπισία από τη ζωή αυτήν, χωρίς αθανασία. Γι᾽ αυτό σε όλους τους κόσμους δεν υπάρχει περισσότερο δυστυχισμένη ύπαρξη από τον άνθρωπον, που δεν πιστεύει στήν Ανάσταση του Χριστού και την ανάσταση των νεκρών (πρβλ. Α’ Κορ. 15, 19). «Θά ήταν καλό να μη γεννιόταν ο άνθρωπος εκείνος» (Ματθ. 26, 24).

Στον ανθρώπινο κόσμο μας ο θάνατος είναι το μεγαλύτερο βάσανο και η πιο φρικιαστική απανθρωπιά. Η απελευθέρωση από αυτό το βάσανο και από αυτή την απανθρωπιά είναι ακριβώς η σωτηρία. Τέτοιου είδους σωτηρία δώρησε στό ανθρώπινο γένος μόνο ο Νικητής του θανάτου – ο Αναστημένος Θεάνθρωπος. Με την ανάστασή Του Αυτός μας απεκάλυψε όλο το μυστήριο της σωτηρίας μας. Σωτηρία σημαίνει το να εξασφαλισθεί γιά το σώμα και τη ψυχή αθανασία και αιωνία ζωή. Με ποιο τρόπο κατορθώνεται αυτό; Μόνο με τη θεανθρώπινη ζωή, τη νέα ζωή μέσα στον Αναστημένο και για τον Αναστημένο Χριστό!

Για μας τους Χριστιανούς η επίγεια ζωή είναι σχολείο, στο οποίο μαθαίνουμε πως να εξασφαλίσουμε την αθανασία και την αιώνια ζωή. Γιατί ποια οφέλεια έχομε από αυτή τη ζωή, αν με αυτή δεν μπορούμε να αποκτήσουμε την αιώνια; Αλλά, για να αναστηθεί μαζί με τον Χριστόν ο άνθρωπος, πρέπει πρώτα να συναποθάνει με Αυτόν και να ζήσει τη ζωή του Χριστού σαν δική του. Αν το κάνει αυτό, τότε τήν ημέρα της Αναστάσεως θα μπορέσει με τον άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο να πεί: «Χθες συνεσταυρούμην Χριστώ, σήμερον συνδοξάζομαι· χθες συνενεκρούμην, ζωοποιούμαι σήμερον· χθές συνεθαπτόμην, σήμερον συνεγείρομαι».

Σε τέσσερις μόνο λέξεις συγκεφαλαιούνται και τα τέσσερα Ευαγγέλια του Χριστού: Χριστός Ανέστη! – Αληθώς Ανέστη!… Σε κάθε μια από αυτές βρίσκεται από ένα Ευαγγέλιο, και στά τέσσερα Ευαγγέλια βρίσκεται όλο τό νόημα όλων των κόσμων του Θεού, των ορατών και αοράτων. Και όταν όλα τα αισθήματα του ανθρώπου και όλες οι σκέψεις του συγκεντρωθούν στή βροντή του πασχαλινού αυτού χαιρετισμού: «Χριστός Ανέστη!», τότε η χαρά της αθανασίας σείει όλα τά όντα, και αυτά με αγαλλίαση απαντούν, επιβεβαιώνοντας το πασχαλινό θαύμα: «Αληθώς Ανέστη!»

Ναι, «αληθώς ανέστη ο Κύριος!». Και μάρτυρας είσαι σύ, μάρτυρας εγώ, μάρτυρας κάθε Χριστιανός, αρχίζοντας από τους αγίους Αποστόλους μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Γιατί μόνο η δύναμη του Αναστημένου Θεανθρώπου Χριστού μπόρεσε να δώσει, – και συνεχώς δίνει και συνεχώς θα δίνει – τη δύναμη σε κάθε Χριστιανό – από τον πρώτο μέχρι τόν τελευταίο – να νικήσει κάθε τι θνητό και αυτόν τον ίδιο τον θάνατο· κάθε τι το αμαρτωλό και αυτή την αμαρτία· κάθε τι το δαιμονικό και αυτόν τον ίδιον το διάβολο. Γιατί μόνο με την Ανάστασή Του ο Κύριος, με το πιο πειστικό τρόπο, έδειξε και απέδειξε ότι η ζωή Του είναι Αιωνία Ζωή, η αλήθειά Του είναι Αιωνία Αλήθεια, η αγάπη Του Αιωνία Αγάπη, η αγαθότητά Του Αιωνία Αγαθότητα, η χαρά Του Αιωνία Χαρά. Καί επίσης έδειξε και απέδειξε ότι όλα αυτά τα δίνει Αυτός, λόγω της αςὐγκριτης φιλανθρωπίας Του, σε κάθε Χριστιανό σ’ όλες τις εποχές.

Επιπροσθέτως, δεν υπάρχει ένα γεγονός όχι μόνον στό Ευαγγέλιο, αλλά ούτε σε ολόκληρη τήν ιστορία του ανθρώπινου γένους, το οποίο να είναι τόσο ισχυρά βεβαιωμένο, τόσο απρόσβλητο, τόσο αναντίρρητο, όσο η Ανάσταση του Χριστού. Αναμφιβόλως, ο Χριστιανισμός σε όλη του την ιστορική πραγματικότητα, την ιστορική του δύναμη και παντοδυναμία, θεμελιώνεται στο γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού, δηλαδή πάνω στην Υπόσταση του Θεάνθρωπου Χριστοῦ, που ζει αιώνια. Αυτό το μαρτυρεί η μακροχρόνια καί πάντοτε θαυματουργική ιστορία του Χριστιανισμού.

Γιατί αν υπάρχει ένα γεγονός στο οποίον θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλα τα γεγονότα, από τη ζωή του Κυρίου και των Αποστόλων και γενικά ολόκληρου του Χριστιανισμού, το γεγονός αυτό θα ήταν η Ανάσταση του Χριστού. Επίσης, αν υπάρχει μία αλήθεια στήν οποία θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλες οι Ευαγγελικές αλήθειες, αυτή θά ήταν η Ανάσταση του Χριστού. Και ακόμη, αν υπάρχει μία πραγματικότητα στήν οποία θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλες οι Καινοδιαθηκικές πραγματικότητες, αυτή θα ήταν η Ανάσταση του Χριστού. Και τέλος, αν υπάρχει ένα Ευαγγελικό θαύμα στό οποίο θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλα τα Καινοδιαθηκικά θαύματα, τότε το θαύμα αυτό θα ήταν η Ανάσταση του Χριστού. Γιατί μόνο μέσα στο φως της Αναστάσεως του Χριστού, παρουσιάζεται με θαυμαστή σαφήνεια και το πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού και το έργο Του. Μόνο με την Ανάσταση του Χριστού εξηγούνται πλήρως όλα τα θαύματα του Χριστού, όλες οι αλήθειές Του, όλα τα λόγιά Του, όλα τα γεγονότα της Καινής Διαθήκης.

Μέχρι την Ανάστασή Του ο Κύριος δίδασκε για την αιώνια ζωή, αλλά μετά την Ανάστασή Του έδειξε ότι ο Ίδιος πραγματικά είναι η αιώνια ζωή. Μέχρι την Ανάστασή Του δίδασκε για την ανάσταση των νεκρών, αλλά με την Ανάστασή Του έδειξε ότι ο Ίδιος είναι πράγματι η Ανάσταση των νεκρών. Μέχρι τη Ανάστασή Του δίδασκε ότι η πίστη σ’ Αυτόν μεταφέρει από τον θάνατο στή ζωή, αλλά με την Ανάστασή Του έδειξε ότι ο Ίδιος νίκησε τον θάνατο και έτσι εξασφάλισε στους νεκρούς ανθρώπους τη μετάβαση από τον θάνατο στήν Ανάσταση. Ναι, ναι, ναι: ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός με την Ανάστασή Του έδειξε και απέδειξε ότι είναι ο μόνος αληθινός Θεός, ο μόνος αληθινός Θεάνθρωπος σε όλους τους ανθρωπίνους κόσμους.

Και κάτι ακόμη: χωρίς την Ανάσταση του Θεανθρώπου δεν μπορεί να εξηγηθεί ούτε η αποστολικότητα των Αποστόλων, ούτε το μαρτύριο των Μαρτύρων, ούτε η ομολογία των Ομολογητών, ούτε η αγιότητα των Αγίων, ούτε η ασκητικότητα των Ασκητών, ούτε η θαυματουργικότητα των Θαυματουργών, ούτε η πίστη των πιστευόντων, ούτε η αγάπη των αγαπώντων, ούτε η ελπίδα των ελπιζόντων, ούτε η νηστεία των νηστευόντων, ούτε η προσευχή των προσευχομένων, ούτε η πραότητα των πράων, ούτε η μετάνοια των μετανοούντων, ούτε η ευσπλαγχνία των ευσπλάγχνων, ούτε οποιαδήποτε χριστιανική αρετή ή άσκηση. Αν ο Κύριος δεν είχε αναστηθεί και ως Αναστάς δεν είχε γεμίσει τους μαθητές Του με την ζωοποιό δύναμη και την θαυματουργική σοφία, ποιός θα μπορούσε αυτούς τους φοβισμένους και δραπέτες να τους συγκεντρώσει και να τούς δώσει το θάρρος και τη δύναμη και τη σοφία για να μπορέσουν τόσο άφοβα και με τόση δύναμη και σοφία να κηρύττουν και να ομολογούν τον Αναστημένο Κύριο και να πηγαίνουν μέ τόση χαρά στον θάνατο γι᾽ Αυτόν; Και αν ο Αναστημένος Σωτήρας δεν τους είχε γεμίσει με την θεία δύναμή Του και σοφία, πώς θα μπορούσαν να ανάψουν μέσα στον κόσμο την άσβεστη πυρκαϊά της Καινοδιαθηκικής πίστεως αυτοί οι απλοϊκοί αγράμματοι, αμαθείς και φτωχοί άνθρωποι; Αν η Χριστιανική πίστη δεν ήταν η πίστη του Αναστάντος και κατά συνέπειαν του αιωνίως ζώντος και ζωοποιούντος Κυρίου, ποιός θα μπορούσε να εμπνεύσει τους Μάρτυρες στον άθλο του μαρτυρίου, και τους Ομολογητές στον άθλο της ομολογίας, και τους Ασκητές στον άθλο της ασκήσεως, και τους Αναργύρους στόν άθλο της αναργυρίας, και τους Νηστευτές στόν άθλο της νηστείας και εγκράτειας, και οποιονδήποτε Χριστιανόν σε οποιονδήποτε Ευαγγελικόν άθλο;

Όλα αυτά είναι λοιπόν αληθινά και πραγματικά και για μένα και για σένα και γιά κάθε ανθρωπίνη ύπαρξη. Γιατί ο θαυμαστός και γλυκύτατος Κύριος Ιησούς, ο Αναστάς Θεάνθρωπος, είναι η μόναδική Ύπαρξη υπό τον ουρανόν με την οποίαν μπορεί ο άνθρωπος εδώ στη γη να νικήσει και τον θάνατο και την αμαρτία και το διάβολο, και να γίνει μακάριος και αθάνατος, συμμέτοχος στήν Αιωνία Βασιλεία της Αγάπης του Χριστού… Γι’ αυτό, για την ανθρώπινη ύπαρξη ο Αναστάς Κύριος είναι «τα πάντα εν πάσιν» σε όλους τους κόσμους: ό,τι το Ωραίο, το Καλό, τό Αληθινό, το Προσφιλές, το Χαρμόσυνο, το Θείο, το Σοφό, το Αιώνιο. Αυτός είναι όλη η Αγάπη μας, όλη η Αλήθειά μας όλη η Χαρά μας, όλον το Αγαθό μας όλη η Ζωή μας, η Αιώνια Ζωή σε όλες τις θείες αιωνιότητες και απεραντοσύνες.

– Γιά αυτό και πάλιν, και πολλές και αναρίθμητες φορές: Χριστός Ανέστη!

ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ
Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Η ΠΑΝΑΓΙΑ θέλει να ψέλνουμε τον ΕΘΝΙΚΟ ΥΜΝΟ. Την πρόσεξα καλά στο πρόσωπο και κατάλαβα ότι ήταν η Παναγία. Σκέφτηκα αμέσως να την ρωτήσω για την Εικόνα της. Δεν πρόλαβα να ανοίξω το στόμα μου και αποκρίνεται από μόνη της ....

¨- Όσο για την Εικόνα μου που ζητάτε, είναι μέσα στο Ιερό. Στο Ιερό ήταν και η άλλη Εικόνα μου που είχαν φέρει οι καλόγηροι, όταν ήλθαν στη Λέσβο από την Θράκη και την είχαν κρυμμένη στον κόρφο τους για να την φυλάξουν. Πότε ο ένας την έκρυβε και πότε ο άλλος. Όταν την βρείτε, στην κρύπτη που βρίσκεται τώρα και είναι καλώς τακτοποιημένη και φυλαγμένη, θέλω να ψάλετε τον ΕΘΝΙΚΟ ΥΜΝΟ. Εδώ πάνω στις Καρυές μαρτύρησαν για την Πίστη στον ΧΡΙΣΤΟ και για την Πατρίδα¨ σελ.387
Πηγή ¨ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΝΕΟΦΑΝΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΣ Α΄ ΤΟΜΟΣ έκδοση 2013 Μητροπολίτου Γουμενίσσης Δημητρίου
Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ εδώ και πολύ καιρό ¨τα έχει βάλλει¨ με το ψευτορωμαίικο μέσω των Ρωμιών Αγίων.
Αψευδής μάρτυρας το καινοφανές και Αναστάσιμο Συναξάρι των Νεοφανών Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στον αγιοποτισμένο λόφο των Καρυών στην Θερμή της νήσου Λέσβου που διαλαλεί το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της Ρωμαίικης καρδιάς όπου γης.
Ο Συστρατιώτης και ο Πρωτοκορυφαίος σε αυτήν την διαχρονική πάλη για την Πνευματική Λευτεριά της Πατρίδας μας ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ βροντοφωνάζει… Το Έθνος στον Ουρανό Ηγέρθη και εδώ κάτω Εξανέστη. Ο Άγιος Ραφαήλ ¨δεν πρόκειται να κάνει εκπτώσεις ¨ στο ψευτορωμαίικο και τους τοκογλύφους του, την ορισμένη από τον ΚΥΡΙΟ ώρα θα τους ανοίξει την πόρτα , θα τους πετάξει έξω από τα ¨χωρικά ύδατα της Ρωμιοσύνης¨… καλώντας μας με το ¨ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ..το Έθνος στον Ουρανό Ηγέρθη( δηλ. οι προσευχές των προγόνων μας) και εδώ κάτω Εξανέστη ( δηλ. αγανάκτησε σφόδρα )…¨. Η πόρτα εξόδου στις στιγμές που βιώνουμε είναι ήδη ανοικτή… ¨την κλωτσιά¨ αναμένουμε από την τρέχουσα επικαιρότητα.

Όμως ο Άγιος Ραφαήλ ¨ δεν παίζει και κλωτσάει δυνατά¨… Μνήμη δικαίου μετ εγκωμίων… στον πρώτο Οσιομάρτυρα της Ρωμιοσύνης και απλανή οδηγό της Ανάστασης του Έθνους μας. Της Ιθάκης τον Γόνον και της Λέσβου το καύχημα… Το καλύτερο δώρο του Ουρανού στις μέρες μας είναι το συναξάρι αυτού του ΑΓΙΟΥ που έγινε το πιο σπουδαίο κομμάτι της καρδιάς πολλών συνανθρώπων μας που δέχθηκαν την ευεργετική παρουσία ΤΟΥ στις πονεμένες ζωές τους. Στο Παγκόσμιο στερέωμα πολλοί τον γνωρίζουν και περισσότεροι τον τιμούν με ύμνους και ωδές πνευματικές και αυτό το οφείλουμε ΘΕΙΑ-ΝΕΥΣΗ στους ταπεινούς εκείνους κατοίκους της ΘΕΡΜΗΣ που (ευαγγελίσθηκαν) αυτό το πρότυπο συναξάρι της Άγιας Βιωτής του που δόθηκε δωρεά στην χειμαζόμενη ανθρωπότητα του αιώνα μας.
Γνωστή η ιστορία αυτού του Αγίου, ξακουστά τα θαύματα του και Αληθινή η Αγάπη του για το σημερινό κατασκανδαλισμένο πλάσμα του ΘΕΟΥ.
Αυτός ο Άγιος έζησε μέσα στις τελευταίες αναλαμπές της Παλαιολόγειας ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ και φυσικά μέσα στην οδύνη των χρόνων της Άλωσης, πίνοντας το πικρό ποτήρι όλων των γεγονότων που σημάδεψαν την περίοδο εκείνη. Ευγενής εξ ΙΘΆΚΗΣ τη καταγωγή, σπουδαστής της Ιατρικής επιστήμης και από αγάπη για την Ρωμαίικη πατρίδα του επιστρατεύθηκε και ρίχθηκε στα πεδία των μαχών για να προασπίσει τα τελευταία εναπομείναντα ελεύθερα κομμάτια της φιλτάτης πατρίδας από την μανία των Αγαρηνών Τούρκων. Όμως τελικά τον (κατάπιε) η Φιλανθρωπία του ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ γιατί τον ήθελε ολότελα δικό της, γιατί τον ήθελε ΑΓΙΟ, τον ήθελε ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑ, τον ήθελε για να σηματοδοτήσει την δικιά μας εποχή.

Κοιτάξτε την ευεργεσία του Ουρανού στις ημέρες μας!!! που μας χαρίζει την γνήσια παρουσία ενός Ρωμιού Οσιομάρτυρα που είναι ένας από τους συνδετικούς κρίκους της Ιστορίας του Ορθόδοξου Γένους για να ενώσει τα σπασμένα κομμάτια της Ρωμαίικης ιστορικής συνέχειας και παράδοσης μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης.
Όταν προσκυνήσει κάποιος πάνω σε αυτό το πνευματικό δώρο που λέγεται ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ τρέμει και ανατριχιάζει από το συναίσθημα της ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ που την δίνει απλόχερα παρόλο την δική μας αναξιότητα. Ένας άνθρωπος τέτοιος όπως ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ που έζησε μέσα στα νάματα της Ρωμιοσύνης στο ιστορικό-πνευματικό περιβάλλον του σύγχρονου του Ιωσήφ Βρυέννιου και του Γεωργίου Σχολάριου, που αντιμετώπισε σθεναρά τις δολοπλοκίες των δυτικών και των φίλων τους ενωτικών (των τότε οικουμενιστών εκείνης της εποχής) και μάλιστα όταν σαν προσοντούχος κληρικός του Πατριαρχείου βρέθηκε ακόμα και στο Παρίσι και το Μορλαί της Γαλλίας για να κάμψει τον αιρετίζοντα φανατισμό τους ώστε να προσέλθουν προς βοήθεια της παραπαίουσας Αυτοκρατορίας την ύστατη στιγμή. Ένας τέτοιος Θεοφόρος άνθρωπος που διέδραμε Ιεραποστολικά και με αυταπάρνηση της ζωής του την Μακεδονική ενδοχώρα και την Θράκη που είχαν γευθεί ήδη πιο πριν από την Πόλη την δαιμονιώδη μανία των Τουρκομάνων, Γαζήδων, Αγαρηνών για να συνδράμει και να επουλώσει πνευματικά τις πρωτοεμφανισμένες πληγές του εξισλαμισμού και του γενιτσαρισμού. Ένας τέτοιος πραγματικά Άνθρωπος της πονεμένης Ρωμιοσύνης που έζησε την προσφυγιά εκείνων των ρημαγμένων χρόνων, και δεν κατέφυγε στην εφησυχάζουσα ασφάλεια της Δύσης, όπως προτίμησαν να κάνουν άλλοι εκκλησιαστικοί της εποχής εκείνης , αλλά επέλεξε να σταθεί ακλόνητος παρηγορητής δίπλα στον κατατρεγμένο Ρωμαίικο λαό Σαν πρόσφυγας και αυτός μετά την άλωση της ΠΟΛΗΣ βρέθηκε μέσω της θαλάσσης από την περιοχή της σημερινής Αλεξανδρούπολης στο Αγιοτόκο νησί της Λέσβου και στο λιμανάκι της Θερμής και από εκεί στον λόφο των Καρυών για να εγκαταβιώσει στο ήδη αναστηλωμένο εκεί Σταυροπηγιακό Μοναστήρι του Γενεθλίου της Θεοτόκου για να συνεχίσει να δίνει πάλι την Ορθόδοξη Μαρτυρία του εν μέσω της Γενουάτικης κατοχής του νησιού, μέχρι της τελικής άλωσης του υπό των Τούρκων το 1462.
Όμως ο ΑΓΙΟΣ ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ τον προόριζε για τα ουράνια σκηνώματα και τον έλαβε εκ γης προς Ουρανόν ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΗΜΕΡΑ. Ο Άγιος Ραφαήλ ο Ηγούμενος και οι συν αυτώ Άγιος Νικόλαος ο διάκονος, η Αγία Παιδομάρτυς Ειρήνη και οι υπόλοιποι μάρτυρες και συνασκητές Ιερομόναχοι της Ιεράς Μονής του Γενεθλιου της ΘΕΟΤΟΚΟΥ στον Ένηπτο λόφο των Καρυών της Θερμής της Λέσβου δοκίμασαν την βαρβαρότητα του γένους των Τούρκων μακελάρηδων Αγαρηνών, αμέσως μετά την ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ της Αγίας και Μεγάλης Παρασκευής του έτους 1463 με απερίγραπτα βασανιστήρια που τερματίσθηκαν με την αποκοπή της ΑΓΙΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ του Οσιομάρτυρα ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ λίγα λεπτά πριν εισέλθει η Λαμπροτρίτη ,ενώ δύο εικοσιτετράωρα πριν δηλ το Μεγάλο Σάββατο εκείνης της χρονιάς οι μακελλάρηδες δια πριονισμού απέσπασαν την Κάτω Σιαγώνα του.

Επειδή όταν του πριόνιζαν την κάτω γνάθο τον είχαν κρεμασμένο ανάποδα δεν τρώθηκαν οι καρωτίδες του ΑΓΙΟΥ ώστε να αποφευχθεί προσωρινά η θανάτωση του. Τότε σκέφτηκαν κάτι πιο αποτρόπαιο, τον άφησαν να περιφέρεται αιμόφυρτος και με φρικτούς πόνους ανάμεσα στους υπόλοιπους μάρτυρες για να τον βλέπουν και να εκφοβίζονται αλλά και ο ίδιος να συμπάσχει με τα μαρτυρικά πάθη τους. Και μόνο αυτήν την περιγραφή δεν μπορεί να την αντέξει ανθρώπινος νους..!!! Τελικά ο Ηγούμενος του λόφου των Καρυών ήταν αυτός που έκλεισε το ανήκουστο μαρτυρικό δράμα που εκτυλίχθηκε στο πυρπολημένο Μοναστήρι της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ένα τέταρτο της ώρας πριν μπει η Αναστάσιμη Λαμπροτρίτη εκείνης της χρονιάς με την στιγμή της τελευτής του δια αποκεφαλισμού .
Ήταν εκείνη η στιγμή που γιόμισε ο Ουρανός με Φως γιατί εισήλθαν μέσα στο ΦΩΣ οι πρώτοι Νεομάρτυρες μετά την άλωση της Βασιλεύουσας, ανοίγοντας τον επουράνιο χορό των ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ του Γένους μας μέχρι και την στιγμή της Παλιγγενεσίας του 1821. Έτσι ο Άγιος Ραφαήλ έγινε ο μπροστάρης και ο πρωτοχορευτής σε χορό πρωτόγνωρο και Άγιο ανάμεσα σε οσιομάρτυρες και μάρτυρες και ομολογητές της αγιοπνευματικής σοδειάς των δίσεκτων χρόνων της Βάρβαρης Τουρκοκρατίας που πρέσβευαν ικετευτικά ενώπιον του Θρόνου του ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ για την λευτεριά του Γένους των Ορθοδόξων Ελλήνων Χριστιανών. Και πράγματι ο ΘΕΟΣ του Κολοκοτρώνη και των κατατρεγμένων Ρωμιών έβαλε την υπογραφή του για ξεκινήσει η πολυπόθητη ΛΕΥΤΕΡΙΑ ανήμερα του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ της Υπεραγίας Θεοτόκου Μητρός ΤΟΥ με σκοπό να την ολοκληρώσει παράλληλα με τα μεγάλα γεγονότα της εκκλησιαστικής ζωής μας που σηματοδότησαν πολλές φορές την Σταύρωση του Έθνους που προσμένει με λαχτάρα την ΑΝΑΣΤΑΣΗ του. Δηλαδή η ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΕΞΟΔΟΣ του Αγίου Ραφαήλ σηματοδοτεί και την ΠΑΣΧΑΛΙΟ ΕΙΣΟΔΟ του Έθνους μας στην νεώτερη ιστορία του με την Αναστάσιμη προσδοκία του Ποθούμενου.

Ο Άγιος Ραφαήλ ξεκίνησε τον επίγειο Γολγοθά του από το Ποθούμενο (την Βασιλεύουσα- Κωνσταντινούπολη όπου βρέθηκε σαν προσοντούχος κληρικός λίγο πριν την άλωση), έφτασε στο μαρτύριο του στον Λόφο των Καρυών και από εκεί στην Βασιλεία των Ουρανών για να μεσιτεύει με την ισχυρή παρρησία του στον θρόνο του ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ για τα βάσανα του ίδιου Λαού που και σήμερα υποφέρει τα πάνδεινα από τους ίδιους μάλιστα εχθρούς όπως και τότε σε Ανατολή και Δύση. Η Παρρησία του ΑΓΙΟΥ υπέρ του Έθνους των ΡΩΜΙΩΝ δεν περιορίζει την θαυματουργό παρουσία του στις τέσσερες γωνιές του πλανήτη προς κάθε κατατρεγμένο και καλοπροαίρετο συνάνθρωπο μας. Ο τόπος του μαρτυρίου του Αγίου Ραφαήλ και των συν αυτώ Αγίων Μαρτύρων βρίσκεται στον Αγιασμένο λόφο των Καρυών της Θερμής.Το δε γεγονός ότι τα Μαρτύρια τους εν Χριστώ συνέπεσαν με τα ΣΕΠΤΑ ΠΑΘΗ του ΚΥΡΙΟΥ μας και την Λαμπροφόρο ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, μας υπομιμνήσκουν την ΣΤΑΥΡΟΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ πορεία του ΡΩΜΑΙΙΚΟΥ γένους, τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από αυτό.

Οι Νεοφανείς Άγιοι της Λέσβου και το πρωτότυπο ΣΥΝΑΞΑΡΙ περί αυτών, ακριβώς αυτή την πορεία προσδιορίζει.
Άλλωστε τα Χαριτόβρυτα Ιερά Λείψανα των ΑΓΙΩΝ ευλογούσαν το χώμα της Λέσβου εδώ και πεντακόσια ολάκερα χρόνια, άγνωστα τότε στους ανθρώπους, γνωστά όμως στην ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ που προνόησε μέσω της ανεύρεσης ΑΥΤΩΝ να νοηματοδοτήσει πνευματικά τους έσχατους χρόνους την ανθρωπότητα με το ελπιδοφόρο μήνυμα της ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ. Και αυτό το μήνυμα κρύβει ακόμα δυο στοιχεία την ΑΝΑΣΤΑΣΗ και την ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ. Αυτή είναι και η καθημερινότητα του Ρωμιού- Ορθόδοξου- Έλληνα.

Η παρουσία των ΝΕΟΦΑΝΩΝ ΑΓΙΩΝ από την δεκαετία του 60 και μετά με την ανεύρεση των χαριτόβρυτων λειψάνων τους γίνεται ακριβώς την στιγμή που ξεκινάει ο λυσσαλέος και με αγριότητα πόλεμος κατά της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ και του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ που αποκορυφώνεται στις μέρες μας. Να λοιπόν σημείο ότι η Ρωμιοσύνη έχει σήμερα ¨ νοητή
αντιπυραυλική –ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΉ ασπίδα¨ από αγίους- πνευματικούς ¨δορυφόρους¨. Ενώ οι οχθροί της Ρωμιοσύνης έχουν βγάλει όλα τα στρατηγικά πυραυλικά τους όπλα για να την εκφοβίσουν. Και στο τέλος καταλήγουν να κόβουν κεφάλια που φορούν Σταυρούς ( βλ. Συρία, Ιράκ κα) Όμως οι αντίχριστοι δεν κοινωνούν του θαύματος της εν ΧΡΙΣΤΩ αιωνιότητας.

Απορούσε έκθαμβος ο κυρ Φώτης ο Κόντογλου, ο γνήσιος εκφραστής της καθ ημάς Ανατολής και ο πρωτομάστορας Αγιογράφος της πρώτης εικόνας των ΝΕΟΦΑΝΩΝ ΑΓΙΩΝ της Λέσβου, πως ήταν δυνατόν αρχές της δεκαετίας του 60 και όχι μόνο να εμφανίζονται καθ ύπαρ (ολοζώντανα) οι Νεοφανείς ΑΓΙΟΙ του λόφου των Καρυών, να αποκαλύπτουν το συναξάρι τους και σε λίγο η αρχαιολογική σκαπάνη με την ιστορική έρευνα να επιβεβαιώνουν τα λεγόμενα τους; Μέσα σε αυτό το Συναξάρι όπως καταγράφηκε στην πρώτη κιόλας έκδοση του από τον Φώτη Κόντογλου, μνημειώδης και εύγλωττη είναι η φράση της ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ¨ Εδώ πάνω στις Καρυές μαρτύρησαν για την πίστη στον Χριστό και για την πατρίδα¨ όπως ήδη αναφέρθηκε και ανωτέρω. Αυτό το αιματοβαμμένο συναξάρι που περιγράφεται με δύο κορυφαίες φράσεις σαν ¨ΣΗΜΕΙΟΝ ΜΕΓΑ¨ και σαν ¨Η ΖΩΗ ΕΚ ΤΑΦΩΝ¨ είναι και το συναξάρι του Γένους των ΡΩΜΙΩΝ που πορεύεται εδώ και αιώνες και μέχρι τις μέρες μας ανάμεσα σε νοητές συμπληγάδες.

¨Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΝΕΟΦΑΝΩΝ ΑΓΙΩΝ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΣ ¨ συνιστά το απρόσμενο δώρο- συναξάρι της άφατης ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ του ΘΕΟΥ που φρόντισε και μας το χάρισε στους έσχατους αυτούς καιρούς για να περιβλέπουμε το μέσα και το έξω μας, ώστε να θέτουμε πνευματικά σημεία αναφοράς στην προσωπική διαδρομή μας ως υποστάσεις βαπτισμένες και μυρωμένες με την ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ, αλλά και να τροχοδρομούμε την Εθνική πορεία του Γένους μας στον ασφαλή διάδρομο του Ελληνοχριστιανικού
Πολιτισμού και της ΡΩΜIOΣΥΝΗΣ, που δεν πρόκειται ποτέ να χαθούν έστω κι αν χαθεί το πολιτισμικό κακέκτυπο αυτού του κόσμου που σίγουρα εκ των πραγμάτων, όπως παρατηρούμε στις μέρες μας ετοιμάζεται να ¨να φύγει πίσω¨ σύμφωνα και με την προφητική ρήση του ΠΑΤΡΟ- ΚΟΣΜΑ ¨θα έρθει ένα ψευτορωμαίικο μην το πιστέψετε θα φύγει πίσω¨.

Ο Άγιος Ραφαήλ πολέμησε στρατιωτικά και πνευματικά για το ΡΩΜΑΙΙΚΟ και όχι για το ψευτορωμαίικο. Ο Άγιος Ραφαήλ ¨δεν πρόκειται να κάνει εκπτώσεις ¨ στο ψευτορωμαίικο και τους τοκογλύφους του , την ορισμένη από τον ΚΥΡΙΟ ώρα θα τους ανοίξει την πόρτα , θα τους πετάξει έξω… καλώντας μας με το ¨ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ..το Έθνος στον Ουρανό Ηγέρθη και εδώ κάτω Εξανέστη¨.
ΔΡ.ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΡΔΑΚΑΣ

ΥΓ. Βλέποντας τα φρικτά μαρτύρια που υφίστανται οι Ορθόδοξοι στην Συρία στις ημέρες μας και στο σχετικό φωτογραφικό υλικό φαίνονται αποκεφαλισμένα κορμιά με το κεφάλι των θυμάτων να βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια τους ,πράξη που ουσιαστικά δηλώνει την ατίμωση του νεκρού.
Αυτή και μόνο η αποτρόπαια εικόνα μας φέρνει στην χρονιά του 1961 σύμφωνα το συναξάρι της αποκάλυψης και της εμφάνισης των Νεοφανών Αγίων. Στο μαρτυρικό λόφο των Καρυών εκείνη την χρονιά και μετά την καινοφανή ανεύρεση των Ιερών Λειψάνων του ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ το έτος 1959( 23 Ιουνίου) ανάμεσα στα υπόλοιπα ευρήματα ξεχώρισε ο τάφος ενός άγνωστου μάρτυρα λαϊκού που δοκιμάσθηκε φρικτά μαζί με τον Άγιο Ραφαήλ και τους υπόλοιπους. Ο τάφος περιείχε ένα σκελετό που είχε αποκεφαλισθεί και το κεφάλι του βρισκόταν ανάμεσα στα πόδια του. Ο σκελετός ανήκε στο Δάσκαλο του χωριού της Θερμής της εποχής εκείνης που λεγόταν Θεόδωρος και ήταν φίλος της μονής και είχε πνευματικό καθοδηγητή τον Ηγούμενο της Άγιο Ραφαήλ . Τι βλέπουμε χριστιανοί;1463 ΛΟΦΟΣ ΤΩΝ ΚΑΡΥΩΝ 2012-2015 ΣΥΡΙΑ ακριβώς τις ίδιες εικόνες εδώ και 550 χρόνια Το φανατικό Ισλάμ δεν άλλαξε σε τίποτα, ακολουθεί την ίδια δαιμονική ιεροτελεστία για να ατιμάζει τα σώματα των Χριστιανών γιατί ποτέ του δεν μπόρεσε να ¨χωνέψει¨ ότι Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ([info]kirykos) wrote,
@ 2008-12-22 13:19:00

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

Ὅπως εἶναι γνωστόν, εἰς τόν ἱερό Ναό Παναγίας Σουμελᾶ - ‘Αθηνιωτίσσης Ἀχαρνῶν, τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἔχουμε ἀφιερώσει τό ἕνα παρεκκλήσιο εἰς τούς ἁγίους Νεομάρτυρας Ραφαήλ, Νικόλαον καί Εἰρήνη. Ὁ Ναός οὗτος τῆς Παναγίας Σουμελᾶ Ἀθηνιωτίσσης ξεκίνησε πρό δεκαπενταετίας ὡς παρεκκλήσιον τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ‘Αχαρνῶν καί ἔχει ἐξελιχθῆ εἰς «ΕΘΝΙΚΟΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ».
Ἡ ἀφιέρωσις τοῦ ἑνός παρεκκλησίου εἰς τούς ἁγίους Ραφαήλ, Νικόλαον καί Εἰρήνην, ἔγινε πρῶτον διότι οἱ ἅγιοι ἀνήκουν εἰς τήν χορείαν τῶν νεομαρτύρων, τούς ἀπό τῆς ἁλώσεως τῆς Κων/λεως μέχρι σήμερον ἀναδειχθέντας, πρός τούς ὁποίους τρέφομεν ἀπό τῶν φοιτητικῶν μας χρόνων ἰδιαιτέραν εὐλάβειαν, καί πάντοτε τούς ἐπικαλούμεθα, καί δεύτερον διότι τό ἐζήτησαν οἱ ἐνορῖτες τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, πολλοί τῶν ὁποίων ὁμολογοῦν πολλά θαύματα τοῦ ἁγίου.
Δέν ἐγνωρίζαμεν ὅμως, ὅτι τιμῶντες τόν νεομάρτυρα Ραφαήλ, τιμῶμεν συγχρόνως καί ἕναν ὁμολογητήν τῆς Ὀρθοδοξίας. Τοῦτο τό διεπιστώσαμεν ὅταν ψάχνοντας εἰς τό ΙΝΤΕΡΝΕΤ περί τοῦ ἁγίου Ραφαήλ, εὕρομεν καί ἕν κείμενον, τό ὁποῖον παραθέτομεν, ἀπό τό ὁποῖον ἠντλήσαμεν τήν πληροφορίαν ὅτι ὁ Ἅγιος Ραφαήλ ἦτο ἕνας ἀκραιφνής ὀρθόδοξος Κληρικός, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἐμπράκτως ἀπέδειξεν τήν ἐμμονήν του εἰς τήν καλήν Ὀμολογίαν μέ τήν ἄρνησίν του νά συμμετάσχη εἰς τό προδοτικόν ἑνωτικόν συλλείτουργον τῆς 12.12.1452 εἰς τήν Ἁγία Σοφία Κων/λεως, τό ὀποῖον ἔγινε διά νά ἐπισφραγίση τήν προδοσίαν τῆς Φερράρας Φλωρεντίας.
Δηλαδή ἦτο ἕνας ἀπό τούς γνησίους Ὀρθοδόξους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅπως ἦτο καί ἡ ἁγία Ὑπομονή, ἡ πρώην αὐτοκρατόρισσα Ἑλένη, ἡ ὁποία δέν ἐδίστασε νά διαγράφη τό ὅνομα τοῦ υἱοῦ της Μανουήλ ἀπό τά δίπτυχα, ὅταν πηγαίνοντας ἐκεῖνος εἰς τήν Δύσιν ἠρνήθη καί ἐπρόδωσε τήν Ὀρθοδοξίαν.
Δέν γνωρίζω ἄν αὐτά τά ὁποῖα γράφονται εἰς τό κείμενον τό ὁποῖον παραθέτομεν, εἶναι ἔστω καί ἐν μέρει ἱστορικῶς ἀποδεδειγμένα, δεδομένου ὅτι οἱ περισσότερες λεπτομέρειες πού ἀναγράφονται εἶναι ἀπό ἐμφανίσεις τοῦ ἁγίου, ὅμως δεδομένου ὅτι ἐν τῶ προσώπω τοῦ ἁγίου Ραφαήλ, τιμῶμεν τούς ἁγίους νεομάρτυρας καί συγχρόνως τούς ὁμολογητάς τῆς Πίστεως, ἡμεῖς ἐκφράζομεν τήν πλήρη ἀντίθεσίν μας πρός ὅσους ἀρνοῦνται τήν ἱστορικότητα τοῦ αγίου, καί δέν θά παύσωμεν μετά ἀπό αὐτά τά δεδομένα, νά τόν τιμῶμεν, καί νά τόν ἐπικαλούμεθα.
Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις ὁ Θεός ἐλέησον ἡμᾶς.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΡΑΦΑΗΛ.

Ο Aγιος Ραφαήλ, κατά κόσμον ονομαζόταν Γεώργιος Λασκαρίδης και γεννήθηκε στην Ιθάκη.

Όταν μεγάλωσε, πήγε στον περίφημο Μυστρά, όπου σπούδασε Ιατρική και Φιλοσοφία, ενώ συν τοις άλλοις συνδέθηκε φιλικά με τον ίδιο τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο!

Η μεγάλη, πολύ βαθιά του αγάπη για την πατρίδα που κινδύνευε ολόγυρα, τον σπρώχνει τελικά στις τάξεις του στρατού μας, όπου γίνεται Αξιωματικός και συγκεκριμένα Χιλίαρχος!

Το 1444 μ.Χ., στέλνεται από το Μυστρά για να λάβει μέρος στη μάχη της Βάρνας - όπου οι ενωμένες χριστιανικές δυνάμεις θα αντιμετώπιζαν τους Οθωμανούς (βλέπε εδώ για περισσότερα) - αλλά δεν προλαβαίνει. Στην περιοχή των Σερρών, τον προφταίνει η θλιβερή είδηση της μεγάλης νίκης των Τούρκων…

Πικραμένος, περνώντας το μαρτύριο της φιλοπατρίας, καταφεύγει περίλυπος στο Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου στις Σέρρες της Μακεδονίας μας, αφιερώνεται στο Χριστό, γίνεται Μοναχός και στη συνέχεια λαμβάνει όλους τους βαθμούς της Ιεροσύνης.

Μεταβαίνει ύστερα από τρία χρόνια στην Αθήνα, όπου και γίνεται Εφημέριος στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Λουμπαδάρη.

Όταν αργότερα ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στέφεται Αυτοκράτορας, πηγαίνει και ο Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ στην Κωνσταντινούπολη, για να συναντήσει και να συγχαρεί τον παλιό του φίλο.

Εκεί, γίνεται δεκτός με χαρά από το νέο Βασιλιά, ο οποίος εκτιμώντας τα μεγάλα προσόντα και την μόρφωση, καθώς και το ακέραιο του χαρακτήρα του Αρχιμανδρίτου Ραφαήλ, τον κρατά κοντά του και τον τιμά με το αξίωμα του Πρωτοσύγκελου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο!

Μάλιστα ο ορθοδοξότατος και ευπατρίδης Πρωτοσύγκελος Ραφαήλ, θα λάβει μέρος και σε μια Θεολογική συνάντηση στη Γαλλία, όπου και θα γνωριστεί με τον Νικόλαο. Ο Νικόλαος καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη μας και σπούδαζε στη Γαλλία Ιατρική. Αλλά όταν γνώρισε τον αγιο Ραφαήλ, άκουσε τη διδασκαλία και αντίκρισε τη βαθιά του Πίστη, αποφάσισε να τον ακολουθήσει.

Πράγματι, ο Νικόλαος απαρνείται τα εγκόσμια, τον ακολουθεί πίσω και γίνεται Διάκονος.

Φτάνουμε στο 1452 μ.Χ., όπου έρχεται άλλη μια μεγάλη δοκιμασία για όλους. Η "Ψευδοένωση" των Εκκλησιών. Μάλιστα στην Κωνσταντινούπολη, στις 12 Δεκεμβρίου 1452, γίνεται "ενωτική λειτουργία", παρόντος του απεσταλμένου του Πάπα, Καρδινάλιου Ισιδώρου.

Όμως - έτσι έρχεται η Θεία Χάρις - ο Πρωτοσύγκελος Ραφαήλ, αν και προσωπικός φίλος του Αυτοκράτορα Κ. Παλαιολόγου, αποφασίζει να πειθαρχεί στο Θεό και όχι στους ανθρώπους και αρνείται να παραστεί!!! Κάτι που εξόργισε βέβαια τον Παλαιολόγο, ο οποίος είχε την απατηλή εντύπωση ότι έτσι εξυπηρετούσε το Έθνος. Ξεχνώντας ότι μοναδικός φίλος και ανίκητος σύμμαχος είναι ο ίδιος ο Χριστός, που τις πρεσβείες της Υπερμάχου Στρατηγού, αμέτρητες φορές είχε διασώσει τη Θεοφύλακτη στο παρελθόν. [σ.σ. Ο Αυτοκράτορας τις τελευταίες ημέρες της Πολιορκίας, λίγο πριν την άλωση, όταν δεν ήρθε η "δυτική βοήθεια", κατάλαβε το τραγικό του λάθος, και μέσα στην Αγία Σοφία, την τελευταία νύχτα, ζήτησε συγχώρεση από Θεό και ανθρώπους και ήσυχος την επομένη, έπεσε ως ήρως και εθνομάρτυς.]

Αυτό ήταν το δεύτερο μαρτύριο συνείδησης που περνούσε ο Αγιος Ραφαήλ. Μαζί με τον Διάκονο Νικόλαο δεν παρέστη στην απαράδεκτη σκηνή, στο απαράδεκτο «συλλείτουργο», καταματωμένος στην ψυχή, εκεντημένος λόγχες αόρατες και τρομερές, που του σακάτευαν ό,τι αγαπούσε περισσότερο. Την Πίστη του και την Πατρίδα του! Που όμως όχι, δεν τα παρέδωσε!

Ο θυμός όμως του Παλαιολόγου ήταν ασυγκράτητος και τιμώρησε με εξορία τους δύο Αγίους!!! Έτσι όταν άρχισε η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, οι Αγιοι δεν ήταν στην Πόλη. Το τρομερό νέο τους βρίσκει στη Μακεδονία, απ΄ όπου αργότερα με πλοίο, καταφεύγουν μαζί με άλλους πρόσφυγες στη Λέσβο. Φτάνουν στις Καρυές, όπου και τους δέχονται πολύ φιλικά. Μάλιστα ο Προεστός του χωριού, τους οδηγεί στο Μοναστηράκι του Λόφου των Καρυών, όπου και μονάζουν επί εννέα έτη.

Ο Προεστός του χωριού Βασίλειος, με τη γυναίκα και την κορούλα του Ειρήνη και ο Δάσκαλος Θεόδωρος, θα βρεθούν και αυτοί τις τρομερές εκείνες μέρες του Απριλίου 1463 στο Μοναστήρι των Καρυών, όπου οι Τούρκοι θα κάνουν τα πιο βάρβαρα και απάνθρωπα εγκλήματά τους! Ανήμερα της Λαμπροτρίτης, 9 Απριλίου 1463μ.Χ.

Τον Ηγούμενο Αγιο Ραφαήλ, αυτό το ασύγκριτο παλικάρι της Ορθοδοξίας και της Πατρίδας, θα τον δέσουν σε ένα δέντρο και θα του πριονίσουν ζωντανό το σαγόνι, με το πριόνι μέσα στο στόμα, υποβάλλοντάς τον σε ένα από τα τρομακτικότερα μαρτύρια που έχουν καταγραφεί!!!

Ο Αρχιδιάκονος Αγιος Νικόλαος, πέθανε από τα μαρτυρικά βασανιστήρια των Τούρκων και το φρικτότατο μαρτύριο του Αγίου Ραφαήλ που έβλεπε!!!

Την δωδεκάχρονη μόλις Αγία Ειρήνη, της έκοψαν το ένα χεράκι της, έριξαν ζεματιστό νερό μέσα στο στοματάκι της και στο τέλος τα θηρία την έκαψαν ζωντανή μέσα σε πιθάρι, μπροστά στα μάτια της μητέρας της Μαρίας, που δεν άντεξε και σταμάτησε η καρδιά της από το εφιαλτικό μαρτύριο του παιδιού της!!! Τον δε πατέρα της, τον Προεστό Βασίλειο, τον κατέσφαξαν, αφού πρώτα τον καταβασάνισαν με διαμελισμούς και απερίγραπτα μαρτύρια!!! Πριν όμως απ΄ όλα αυτά, είχαν αρπάξει το εντεκάμηνο βρέφος Ραφαήλ, το άλλο παιδί τους, αδελφό της Ειρήνης και βαφτιστήρι του Αγίου Ραφαήλ, και το ποδοπάτησαν συντρίβοντας το κεφαλάκι του!!!

Το Δάσκαλο του χωριού Θεόδωρο, που πήγαινε πολύ τακτικά τους μαθητές του στην Εκκλησία, στο Μοναστήρι των Καρυών, τον βασάνισαν άγρια και στο τέλος του έκοψαν μαρτυρικά το κεφάλι!!!

Όμως οι εσφαγμένοι και οι μάρτυρες του Λόφου των Καρυών της Λέσβου δεν τελειώνουν εδώ. Υπάρχουν και άλλοι, που μαζί με όλα τα παραπάνω και άλλα απίστευτα συγκλονιστικά και θαυμαστά, περιέχονται στο συναρπαστικό βιβλίο της Βασιλικής Ράλλη "Καρυές, ο Λόφος των Αγίων" (εκδόσεις Ακρίτας), που κόβει κυριολεκτικά την ανάσα από τις αλλεπάλληλες απρόσμενες αποκαλύψεις, που οι ίδιοι οι Αγιοι κάνουν σε απλά, πιστά και αγαπητά στο Θεό πρόσωπα, από εκείνα που ποτέ δεν εμφανίζει η θλιβερή τηλεόραση. (Προτείνεται!!!)
Σ.Σ. Η μνήμη των Αγίων Νεομαρτύρων - που μαρτύρησαν στις 9 Απριλίου 1463 μ.Χ. - Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, επειδή η μέρα του μαρτυρίου τους ήταν Τρίτη ημέρα του Πάσχα (Λαμπροτρίτη), εορτάζεται κάθε χρόνο την Τρίτη ημέρα του Πάσχα.

ΠΗΓΗ: www.NOIAZOMAI.net

Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΥΡΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
https://www.facebook.com/OKeryxTonOrthodoxon/posts/760491317400242?notif_t=like

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΔΙΑ ΝΗΣΤΕΥΣΑΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΗ ΝΗΣΤΕΥΣΑΝΤΑΣ
Άγιος Νικόλαος
episkirikos
Προσευχή

1. Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν,
θανάτῳ θάνατον πατήσας
καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι
ζωὴν χαρισάμενος.


2. Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι,

προσκυνήσωμεν ἅγιον, Κύριον,
Ἰησοῦν τὸν μόνον ἀναμάρτητον.
Τὸν Σταυρόν σου Χριστὲ προσκυνοῦμεν
καὶ τὴν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν
ὑμνοῦμεν καὶ δοξάζομεν·
σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν,
ἐκτὸς σοῦ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν,
τὸ ὄνομά σου ὀνομάζομεν.
Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί,
προσκυνήσωμεν τὴν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν ἀνάστασιν·
ἰδοὺ γὰρ ἦλθε διὰ τοῦ Σταυροῦ
χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ.
Διὰ παντὸς εὐλογοῦντες τὸν Κύριον,
ὑμνοῦμεν τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ·
Σταυρὸν γὰρ ὑπομείνας δι᾿ ἡμᾶς,
θανάτῳ θάνατον ὤλεσεν.


3. Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου

καθὼς προεῖπεν,
ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν
καὶ μέγα ἔλεος.

Μετάφραση

1. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀναστήθηκε ἀφοῦ κατέβηκε καὶ δίδαξε στοὺς νεκρούς,
καταπατώντας μὲ τὸν θάνατό του τὸν φυσικὸν καὶ τὸν πνευματικὸν θάνατον
καὶ σὲ ὅσους βρίσκονταν σὲ τάφους, εἴτε φυσικοὺς εἴτε πνευματικούς,
χάρισε ἔτσι τὴν ἀληθινὴ ζωή.

2. Ἀφοῦ εἴδαμε τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ,
ἂς προσκυνήσουμε τὸν ἅγιο καὶ Κύριο,
τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ ποὺ εἶναι ὁ μόνος ἀναμάρτητος.
Τὴν Σταυρική Σου θυσία Χριστὲ προσκυνοῦμε
καὶ τὴν ἁγία σου Ἀνάσταση
ὑμνοῦμε καὶ δοξάζουμε·
διότι Ἐσὺ εἶσαι ὁ Θεός μας,
καὶ Θεὸ ἄλλον ἐκτὸς ἀπὸ Ἐσένα δὲν ἀναγνωρίζουμε κανένα,
καὶ μόνο τὸ ὄνομά Σου σημαίνει Θεὸς γιὰ ἑμᾶς.
Ἐλᾶτε ὅλοι οἱ πιστοί,
ἂς προσκυνήσουμε τὴν ἁγία ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ·
ἀφοῦ ἡ ἀνάστασή Του ποὺ ἔγινε μετὰ τὴν Σταυρική Του Θυσία,
ἔφερε μεγάλη χαρὰ ποὺ ἀπλώθηκε σὲ ὅλον τὸν κόσμο.
Παντοτινὰ θὰ εὐλογοῦμε τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου,
καὶ παντοτινὰ θὰ ὑμνοῦμε τὴν ἀνάστασή Του.
Διότι, ἐπειδὴ ὑπέμεινε Πάθη καὶ Σταυρό ἀπὸ ἑμᾶς γιὰ ἑμᾶς,
κατανίκησε κι ἔδιωξε τὸν θάνατο.

3. Μὲ τὴν ἀνάσταση Του ἀπὸ τὸν τάφον ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς
ὄπως εἶχε πεῖ πρὶν τὰ ἅγια πάθη Του,
μᾶς χάρισε τὴν ἀληθινὴ αἰώνια ζωή
καὶ τὸ μέγα ἔλεος τοῦ Θεοῦ στὶς ταπεινές μας ὑπάρξεις.